» BLOG 66: Amandelschaafsel op je slagroom

06 jan, 2017

 “Kijk Pap, daar gaat een dubbelganger!” hoorde ik de jongste vanaf de achterbank roepen.
We waren op weg met de auto naar het museum en dit keer geen spelcomputer, Tablet of wat voor apparaat dan ook mee in de auto. Deze vakantie hadden we de afspraak gemaakt om even niet te gamen.
Dat leverde de eerste dagen wat ontwenningsverschijnselen op bij de jongens omdat de wereld ineens veel groter lijkt.
De wereld krijgt namelijk ineens veel meer detail zonder een computerschermpje!

Normaal gesproken reizen mijn kinderen via een ‘Wormgat’ , waarmee de auto hun in warp-drive naar hun bestemming brengt. Dat is overigens helemaal niet zo makkelijk als het lijkt.
Bij de meeste kinderen, en die van ons dus ook, lijkt het een aangeboren creatief talent.
De reis door de tijd begint al bij het aantrekken van de jassen. Zodra ze weten dat ze hun spelcomputer mee mogen nemen worden de games  direct opgestart en zit de spelconsole bevestigd aan hun hand. En op de meest creatieve wijze kunnen ze dat ding van de ene hand naar de andere laten overspringen waardoor ze moeiteloos, al gamend hun jas kunnen aantrekken.

Deze creativiteit zorgt ervoor dat ze bij aanvang van de autorit tot aan de eindbestemming geen enkele notie hebben van de gereden afstand en tijd.
“Zijn we er nu al?” wordt meestal opgevolgd door een zucht, want ze waren nog net niet klaar met hun ‘level’.
Reizen met deze lichtsnelheid is alles behalve een voordeel.
“Nog even wachten Pap, we zijn bijna klaar!” En ‘Bijna klaar..” is dan weer een ruim begrip kan ik je zeggen.
Bij de medische staf telt elke seconde, nou ik kan je zeggen dat bij de parkeergaragehouder elke minuut ook telt! In onze portemonnee welteverstaan.
Ik begrijp ineens waarom de tarieven niet meer per uur gaan maar per 21 minuten of een deel ervan.
Creatief bekeken zo gezegd…

Deze keer was er notie in overvloed op de achterbank. En wanneer er voldoende notie is dan volgt er een oog voor detail.
Ik hou van detail!
Mijn Patissier vertelde mij ooit als wijze les, “In het land der blinden is eenoog koning!”
Iedere kok kan goochelen met truffel of kreeft maar dat maakt je niet per definitie een goede kok. Als je van iets simpels zoals bijvoorbeeld een aardappel al iets lekkers kan maken ben je op de goede weg, zo redeneerde hij.

De reden dat ik zo kan genieten van details is omdat ik juist alle tijd tot mijn beschikking heb. Ik volg mijn droom niet in lichtsnelheid. Dan geniet je niet van de reis toch?
Tuurlijk is het makkelijk om bij de bank te aan te kloppen voor een lening, een pandje te zoeken en te beginnen.
Iets waar trouwens half Nederland vol medelijden op de bank naar zit te kijken bij het NPO programma ‘Ik vertrek’.

Ik zwijmel weg van de mooie dingen die ik zie in andere restaurants bijvoorbeeld, details waarvan ik dan zeg, “Dat zou ik nu ook willen in mijn restaurant!”.
Ook al kan het misschien niet eens maar daar gaat het niet om.
Als ik altijd moet luisteren naar wat niet kan, dan vervliegt alle creativiteit als sneeuw voor de zon en kan je niet genieten van die kleine leuke details.

Stel dat mijn keukenbrigade bijvoorbeeld zou bestaan uit alleen maar procesmanagers of ambtenaren. Voorvechters van procedures en regels die handelen uit de bijbel der ‘efficiëntie’.
Een zeer hardnekkig geloof die weinig creativiteit voortbrengt maar heel veel ergernis of frustratie bij de ander. Daar geniet je toch niet van?
Het moment dat ik op mijn bord een blaadje sla met een plak gevouwen sinaasappel in de spagaat zie liggen dan weet ik meestal al genoeg. Dan maak ik mij oprecht schuldig aan profilering moet ik bekennen.
Want daar staat een ambtenaar of procesmanager in de keuken denk ik dan.
En het is het erg simpel om erachter te komen wie van de twee er in de keuken staat!
Wil je weten hoe?
Vraag maar eens aan de medewerker van de bediening dat je op de slagroom van je dessert geen amandelschaafsel wilt!
Wedden dat je negen van de tien keer gewoon die creatief loze snippers op je slagroom vindt?

Dat zit namelijk in zijn systeem!
Dat is het onderdeel van zijn proces en dan weet je, daar staat daar een echte proces-kok te werken.
Een ambtenaar-kok is weer van een heel andere soort. Die werkt volgens de regels.
En als een wens van de gast buiten de regels van het toegestane komt dan zie je het zweet al uitbreken bij de medewerker van de bediening. “Ik moet even aan de Chef vragen of het wel kan hoor!”
Ja, die voelt de bui al hangen. Die medewerker weet namelijk dat de Chef erg humeurig kan reageren op een vraag naar de bekende weg, laat staan zijn dodelijke blik.
En geloof me, de enige creativiteit die daar nog uit spat is de manier waarop de Chef de medewerker zou willen fileren.

En toch kwam ik geheel onverwachts een bijzonder details tegen waarvan ik denk dat daar een heel creatief persoon achter zit.
Zo verbleven wij afgelopen week een weekendje in Center Parcs. En voor diegene die daar ook wel eens geweest is herkent misschien wel dat boodschappentaskarretje dat in de bezemhok van het huisje staat.
Ik zie werkelijk nooit iemand met zo’n tas op wieltjes achter zich door het park slenteren op weg naar de supermarkt. Ik al helemaal niet!
Dat ouderwetse opoe ding betekent regelrechte imagoschade voor de persoon in kwestie.
En toch staat er in elk huisje zo’n ding te wachten tot iemand hem uit die kast haalt.
Nou, ik kan je vertellen dat iemand ervoor gezorgd heeft dat ze weer volop in gebruik zijn. Zelfs ik moest er aan geloven!  Het is werkelijk briljant gewoon…

Hulde aan degene die dit creatieve idee heeft doorgevoerd. Overal zag je ze ineens staan…bij de voordeur van het huisje welliswaar. En weet je waarom?
Omdat je elke ochtend broodjes kan laten bezorgen bij je huisje!
Voorheen hingen ze een zakje met broodjes aan de deurknop maar dat snappen de meeuwen inmiddels ook. Die pikken met hun snaveltjes lustig de broodjes uit dat witte zakje en bezorgde deze bezorgservice problemen.
Een Procesmanager had gezegd dat de procedure toch echt klopt.
Een ambtenaar had gezegd dat het de verantwoordelijkheid was van de burger.
Dan moeten ze maar de broodjes op tijd naar binnen halen.
Maar de creatieveling zei, “Wat als we nu die boodschappentas op wieltjes gebruiken?” Niemand gebruikte die dingen en ze zijn nog meeuw bestendig ook!
Dan doen we daar dus ’s ochtends de broodjes in als we ze bezorgen.

Niet alle details zijn natuurlijk bruikbaar voor mijn restaurant maar soms wel de moeite waard om te onthouden.
Daar ging een dubbelganger? Ik keek druk om mij heen wat de jongste bedoelde.
Hij bedoelde een dubbeldekker, die door hem was gespot.
Wijzend met zijn vingertje tegen het raampje en een grote glimlach zag ik hem via de achteruitkijkspiegel van de auto de voorrazende gele trein volgen.
En zo volg ik met een glimlach en al Brownie bakkend mijn droomreis!

2017 is begonnen…

203 totaal aantal vertoningen, 1 aantal vertoningen vandaag

Eén reactie op “BLOG 66: Amandelschaafsel op je slagroom”

  1. Jan Dijk schreef:

    Mooi verhaal weer. Een variatie op het amandelschaafsel: ” Wilt u uitjes bij de haring? Nee dank u, graag zonder”. De kans is net zo groot als met het schaafsel dat er bij thuiskomst gewoon uitjes bij de haring zitten.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *