» BLOG 3: Godlasterende Schreeuwlelijk

07 jul, 2015


Ik liep de voortuin in van een rijtjeshuis  waarvan ik gisteren nog niet kon weten waar het was en hoe het eruit zou zien.
Er stond een Hollands molentje in de voortuin en ik werd nog nieuwsgieriger naar de persoon die de deur zou in enkele ogenblikken zou open doen.

De reden dat ik daar was had te maken met een bieding van mij op Marktplaats. Ik had geboden op de klassiekers van vroeger ,De kook leerboeken uit mijn Horeca opleiding, De ‘Eugen Pauli’.
Ze mochten gewoon niet ontbreken aan mijn collectie van kookboeken. Ik dacht altijd nog dat ik ze bewaard had maar door het vele verhuizen was ik ze volledig uit het zicht verloren.

Één van mijn twee vaders, die een tijd voor zijn hobby op rommelmarktjes stond om zijn gedateerde spulletjes te verkopen,  vertelde me enkele jaren geleden dat iemand van hem een ‘Eugen Pauli’ kocht en dat die koper reageerde dat het verkopen van zo’n boek eigenlijk heiligschennis is. Het was helaas mijn ‘Pauli’ en stiekem had ik gehoopt dat mijn vader door die opmerking misschien destijds de koop ongedaan gemaakt zou hebben.
Dan had ik mijn boek, die aan de basis stond van al mijn avonturen, nog in mijn bezit gehad.

De advertentie op Markplaats bevatte onderaan een zinnetje,  “Niet mailen op zondag!”
Zoiets had ik nog nooit gezien. Klaarblijkelijk zijn ze zo gelovig dat men zelfs niet gemaild wil worden op zondag?
Lopend over het paadje van de voortuin, keek ik naar het houten molentje en drukte op de bel die verdekt was opgesteld door wat overhangende blaadjes van een klimop. Een oudere vrouw in een lange zwarte jurk en tot aan de kin dichtgeknoopte blouse opende de deur. Voor mijn gevoel miste nog een isabee op haar hoofd, een muts zonder oorijzer en staart.

Nu neemt Gordon Ramsay in zijn programma’s als notoire schreeuwlelijk voor de kijkcijfers geen blad voor de mond en laat de persoon in kwestie klip en klaar weten hoe hij over zijn prutswerk denkt.
Maar ondanks dat zijn zinnen doorspekt zijn met een hoop gevloek ging het naar mijn ervaring in de keuken niet anders.
Het verschil is misschien, dat toen ik onder diverse chef’s werkte, verbaal en fysiek geweld geen uitzondering was maar dit niet gebeurde tijdens de service als het restaurant vol zat.
Een korte vloek vergezeld met een boze blik misschien, maar als je de huid werd volgescholden gebeurde dat meestal tijdens het schoonmaken van de keuken.
Het uitpraten van een geschil stond synoniem voor, ‘de Chef scheld in religieuze bewoordingen, en jij zegt “Bon Chef”.
Best makkelijk want je hoefde nooit na te denken over een ander passend antwoord.

Ik schudde de mevouw haar hand en ook haar man en zoon waren binnen aanwezig.
Vriendelijk maar gereserveerd kreeg ik ook van hun een hand.
“Daar liggen de boeken”. zei ze al wijzend naar de stapel op de tafel.
Ik vermoedde dat de kookboeken van zoonlief werden verkocht omdat de taal die in de keuken gebruikelijk is niet echt bij hem paste, maar dat weet ik niet zeker.
Ik heb maar niet naar de reden gevraagd, dat leek me beter.
Waarschijnlijk zagen ze mij ook als een godlasterende Chef die maar beter op zijn woorden kan passen.

Vanavond maar weer eens lekker bladeren in die goede oude tijd van school.

wpid-img_20150707_141433.jpg

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *