» BLOG 9: Al verkoop ik mijn boxen, maar je gaat!

18 jul, 2015


Het was een zeurend gevoel, niet echt pijn maar zo’n gevoel die je in je benen hebt na de eerste avond van de avondvierdaagse. De dagen erna loop je dat gevoel er vanzelf weer uit.
De avond ervoor tijdens de bruiloft was ik de basisregels even vergeten, afgeleid door het gesprek met haar!

Als kok wordt je geleerd om goed schoeisel te dragen in de keuken en als je een beetje op één been staat te leunen terwijl je aan de werkbank bijvoorbeeld de groente snijdt krijg je van de Chef-kok een schop tegen je enkels, Meestal gevolgd door een brom dat je rechtop je beide benen moet staan, schouders naar achteren!

Ik let daar nog steeds op, en ik verbaas mij hoe sommige op afgetrapte gympjes in de supermarkt of als kapster de hele dag daarop werken.
De vakkenvullers staan misschien niet de hele dag maar je zal een blik conserven op je tenen laten vallen.
In de keuken leerde je ook dat wat valt je niet moet vangen. Als je in je reflex naar een vallend koksmes grijpt is dat geen aanrader. Altijd laten vallen dus!

Ik kon de slaap niet echt vatten en dat had niets met mijn pijnlijke benen te maken. Ik had haar telefoonnummer gekregen en een boekje over Mauritius.
Die had ze mij aan het einde van de avond had gegeven. De Chef had het wel gezien dat wij samen de hele avond achter het buffet stonden te kletsen maar meer dan zijn oplettende blik van “ik zie altijd alles” was het niet. Hij zei er niets over.
Eerlijk gezegd denk ik dat hij ook wel trots was over de complimenten die hij kreeg van de gasten en het bruidspaar over het buffet en de botersculpturen.
Hij had mij ook tijdens de voorbereidingen er alle tijd voor gegeven om ze te maken.

De volgende ochtend reed ik alweer vroeg op mijn fiets naar het hotel. Mijn boekje in de hand en haar telefoonnummer in mijn kontzak.
De Chef was niet de enige die de avond ervoor ons samen had gezien.
“Wat heb jij daar voor boekje?”zei Edwin. Hij stond in de bediening en was mijn stapmaatje, een jaar jonger dan ik.
Een kok en een kelner zijn tijdens de service elkaars tegenpolen. Kelners hebben haast en willen alles snel hebben want het moet naadloos aansluiten zodat de gast niet te lang wacht op zijn eten, Als kok wil je het perfect hebben, de tijd nemen om het gerecht langs het keurende oog van de Chef te krijgen.
Is het niet goed dan krijg je dat te horen, a la Ramsay maar dan zonder camera erbij.

Ik liet het boekje over Mauritius zien en vertelde hem alles wat er gisteren gebeurd was.
“Waarom bel je haar niet?” vroeg hij nadat ik hem gezegd had dat ze mij gevraagd had om mee te gaan naar dat eiland.
Daar had ik nu juist de halve nacht over nagedacht.
Edwin heeft als eigenschap dat beren alleen in het wild of in de dierentuin leven, dus zorgen maken dat je ze bij voorbaat al op je weg tegenkomt dus niet veel zin heeft.
Hij denkt  in kansen en ik in perfectie, rekening houden met techniek, smaak, de opmaak en het eindresultaat.
Kansberekeningen was eerlijk gezegd iets nieuws voor mij.

“Ik heb niet genoeg geld voor een ticket” ,Zei ik tegen hem.
“Nou, dan verkoop ik mijn Boxen wel, maar jij gaat!”zei hij resoluut.

Ze zou het leuk vinden als ik eens langskwam had ze gezegd. Dan zou ze mij gelijk wat Mauritiaanse  gerechten laten proeven.
Naast eigenaresse van Casino verhuur en entertainment was ze erg actief in de toeristenbranche om Mauritius meer bekendheid te geven in Nederland.
Om die reden stond zij met een reisorganisatie veel op beurzen.
Daar zou een kok die Mauritiaanse gerechten klaarmaakt goed bijpassen en een kok uit Mauritius was vanwege de cultuurshock geen succes gebleken.

Ik moest dus naar Mauritius om het daar te leren.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *