» BLOG 70: Om een lang verhaal nog langer te maken

18 feb, 2017

Ik had nooit gedacht dat ik schrijven zo leuk zou vinden.
Sterker nog, ik hield zelfs niet van lezen.
De luxe van Google had ik vroeger niet en dat betekende dat ik slechts twee inspiratiebronnen tot mijn beschikking had voor het maken van mijn boekverslagen op de middelbare school.

Illegaal lenen van mijn oudere broer was de ene optie of een verfilming van het betreffende boek kijken was de andere. Nu waren er in mijn tijd niet zo heel veel Nederlandse boeken verfilmd en dat maakte de spoeling nogal dun. Het andere probleem was dat de lokale videotheek in ons dorp weer niet beschikte over een uitgebreid assortiment, dus die paar mogelijkheden die ik had lagen weer niet op de plank.
De keuze bleef beperkt tot Turks fruit uit 1974 of de Vierde man met Renée Soutendijk uit 1983.
Vermoedelijke vanwege de pikante scenes waren ze goed voor de verhuur of voor de verhuurder zelf.

Boekverslagen maken vond ik maar een complexe zaak en zonder een goede inspiratiebron moet je het toch maar zelf een beetje uitvogelen, niet dan? Het is een kwestie van je creativiteit aanspreken. Maar creativiteit betekent niet dat het minder vermoeiend is. Ik bedoel, Je kon vroeger van die videoboxen huren. Een soort houten bak met lampen en een koffer erom heen. Bij gebrek aan een eigen videorecorder moest ik er dus een huren. Dus ging ik met de film op zak en die zware hutkoffer op weg naar huis om dat ding op de televisie aan te sluiten.

Je zou kunnen zeggen dat ik mij al die kosten en moeite had kunnen besparen door gewoon het boek te lezen maar daar zat nu het probleem. Ik had er geen tijd voor. Vraag me niet waarom maar als puberling lag mijn lange termijnplanning tot aan de eerst volgende schoolpauze. Simpel. En in die planning ontbrak één cruciaal element.  Zin! Gewoon geen zin…dikke punt. Het stomme is dat wanneer je ergens geen zin in hebt het soms helemaal averechts uitpakt. Zo raar is dat, je zou denken dat alleen iets resultaat heeft wanneer je juist erg je best doet, althans dat dacht ik altijd.

Voorbeeldje?
Vorige week was er een raadsvergadering van de Gemeente Vianen en daar was een raadslid bij die had er duidelijk geen zin in. Nu is er uiteraard een verschil tussen, doen alsof je er geen zin in hebt of echt geen zin hebben.
Die avond zou de Gemeenteraad gaan stemmen over de plannen voor de herinrichting van de Voorstraat in het centrum. Dit onderwerp is namelijk nogal een dingetje aan het worden hier in de binnenstad.

Even samenvattend, de Gemeente wilt de boel eens flink op de schop gooien want Vianen is ten prooi gevallen aan de landelijke trend van leegstand en leegloop. Het is hier een soort Venetië aan het worden maar dan zonder toeristen.
De jongeren trekken weg om elders te recreëren, de werkende mensen doen hun boodschappen daar waar de supermarkten wel op zondag open zijn en het winkelende publiek gaat naar de grote stad omdat het aanbod prijstechnisch vaak een stuk gunstiger is.
Het gevolg is lege winkelpanden, versnippering in het straatbeeld en dat maakt het er allemaal niet gezelliger op.
Om het tij te keren wilt de Gemeente het leefklimaat voor iedereen verbeteren. Een huiskamer voor jong en oud zeg maar.

Maar het plan wat erbij hoort stuitte op grote weerstand van de ondernemers en diverse bewoners van de binnenstad. In een forumavond de week ervoor kregen de ondernemers en bewoners spreektijd om hun ongenoegen tegen de plannen te uitten met als gevolg dat de Gemeenteraad besloten had om de beslissing uit te stellen en het onderwerp maar een andere keer als een bespreekstuk te behandelen.
En dat moment was nu aangebroken.
De raadsleden gingen op hun plek zitten achter de grote ovale tafel en het publiek stroomde de raadszaal in om plaats te nemen op de tribune. Er hadden zich weer enkele sprekers aangemeld die voorafgaande de vergadering elk 5 minuten de tijd kregen hun verhaal te doen. Ze hadden er allemaal zin in!
Zelfs enkele raadsleden die onderuit gezakt zaten hangend in hun stoel of voorovergebogen met hun armen gekruist op de tafel hadden er zin in. Dat zag je direct.
Dit ging een inspirerende avond worden.

De Burgemeester opent elke raadsvergadering met de volgende woorden;
“Voorafgaand aan deze vergadering waarin wij samenkomen om de belangen van onze gemeente en haar inwoners te dienen, spreken wij de hoop uit dat onze arbeid vrucht zal dragen, Wij hopen kracht en inspiratie te putten uit onze geloofs- en levensovertuiging en met de juiste waardering voor elkaars mening.”

Dat klinkt als een soort gebedje dacht ik.
Nu heb ik altijd geleerd dat hoop niets anders is dan uitgestelde teleurstelling.
Dus wanneer je ‘hoop’ en ‘inspiratie’ met elkaar gaat verbinden dan gaat dat niet werken.
De microfoon sloeg aan en door de boxen klonken de woorden, “Burgemeester, Ik denk dat het niet zinvol is om het agendapunt herinrichting van de Voorstraat vanavond te behandelen gelet op wat de insprekers vorige week hebben betoogd en dit op te schorten tot een nader vast te stellen datum.”

Dit raadslid had er overduidelijk geen zin in en had ook geen inspiratie om over te gaan tot het behandelen van dit bijzondere thema.
Alle raadsleden vonden het eigenlijk wel een prima idee dus alles werd voor twee maanden opgeschort.
Het resultaat is dat de bewoners en ondernemers geheel onverwacht dit uitstel mocht benutten voor het indienen van een tegenvoorstel. Een eigen plan. Hoe zinvol kan geen zin hebben zijn.
Ik dacht in eerste instantie dat het sneu zou zijn voor de sprekers die zich voor deze avond gemeld hadden maar daar werd rekening mee gehouden want ze mochten toch hun verhaaltje doen.
Spreekrecht is immers een verworven recht ook al doe je dat voor de kat zijn viool.
Nou ja, ze deden het natuurlijk niet helemaal voor niets want ze hadden er namelijk super veel zin in om te vertellen dat er zo slecht naar hun geluisterd was en over de verwondering hier en verbazing daar. Vol inspiratie en frisse zin nam ieder spreker zijn vijf minuten waar ze recht op hadden. De emotie moest gewoon even kwijt.
Zoiets lucht toch op nietwaar?
Wat ik mij wel afvroeg was waarom de sprekers vooraf niet even bij elkaar hadden afgekeken wat er op het blaadje stond dan had zeker 90% van de teksten geschrapt kunnen worden. Het werd een verhaal vol herhalingen.

Het plan wat de Gemeente heeft laten ontwerpen is denk ik wel met zeer veel zin en inspiratie gedaan.
Maar het gebedje over kracht en inspiratie leidde uiteindelijk tot een onvoldoende op het rapport van de Wethouder. Dat is natuurlijk helemaal niet leuk. Daar zakt de zin spontaan van in je schoenen.
Ik heb dat onlangs ook bij iemand anders zien gebeuren.
Vorige week ging ik met mijn vrouw naar de voorstelling van Youp van het Hek in Carré en daar hadden niet alleen wij zin in maar ook een heleboel andere mensen. Terwijl we onze stoel op de bovenste rij van het balkon hadden gevonden zaten we alvast van de prachtige gedecoreerde zaal te genieten. Een soort van voorpret. De show moest nog beginnen.

Om de zoveel minuten moesten we gaan staan om andere mensen te laten passeren die ook op weg waren naar hun stoel. We kregen een Sorry, excuses of een pardon van de passant die op zijn beurt weer van ons een vriendelijke glimlach terug kreeg met de woorden ‘geen probleem’.
Maar dat probleem bleek er wel te zijn. In de rij voor mij nam een man plaats die zichtbaar heel veel zin had in de voorstelling. Hij had een vriendelijk gezicht, was klein van stuk en droeg een stoffige donker grijze colbert met daaronder een vaal zwarte coltrui. Hij leek een beetje op een docent,  van vroeger bedoel ik natuurlijk en  die nooit meer een inspiratiebron of de zin gevonden heeft om een andere style te proberen.

Plots ontstond er in die rij voor mij een opstopping met een paar vertwijfelde passanten. De stoffige leraar bleek op hun stoel te zitten. De geprinte ticket op A4 formaat werd uit zijn binnenzak gehaald en vergeleken met die van de opstoppers. Het werd al snel duidelijk dat hij zich vergist had in het rijnummer.
Hij moest gewoon een rijtje hoger. De show kon elk moment beginnen dus de hele rij ging staan en de leraar schuifelde behoedzaam door naar de volgende rij. Wij gingen ook allemaal staan en daar kwam de leraar aan…Pardon!…excuses!…sorry!
Grappig hoe onze hele rij mee zat te zoeken naar die ene lege plek die er helemaal niet was.
Pal voor mijn neus bleef hij staan en keek op zijn briefje, toen naar mij en bukte even om mijn stoelnummer te controleren. “Ja, stoel 74 zei hij vrolijk.”
“Ja klopt”, zei ik vriendelijk terug, “dit is inderdaad stoel 74”. “Nou, dan zit ik hier dus juist” zei de leraar en toonde zijn A-4tje met daarop in koeienletters ‘Stoel 74’. Ik trok op mijn beurt een  A4-tje uit mijn kontzak en daarop stond ook in koeienletters ‘Stoel 74’.
Beide dezelfde rij en stoelnummer voor een voorstelling van Youpie.

Links en rechts van mij stonden de mensen nog steeds. Ze keken allemaal naar de leraar en mij.
Youp mocht duidelijk nog even wegblijven zo lieten hun ogen blijken maar elk moment kon het licht in de zaal uitgaan. Dit werd onverwachts wel een heel rare situatie. Ik had net zoals vroeger met mijn boekverslagen geen zin in een enorme toestand en ook niet om hem de hele avond op schoot te hebben.
Over toestand gesproken, een paar dagen geleden kwamen alle bewoners en ondernemers bij elkaar om een tegenaanval voor te bereiden. Het alternatieve plan.
Het was er behoorlijk druk met belangstellenden, nieuwsgierigen en zelfs de pers!
De lokale architect die al vele jaren geleden zijn visie had getekend hoe de binnenstad eruit zou moeten zien ging het  presenteren.

De weg op de Voorstraat was vervangen door een smalle strook waar fietsers het tempo bepalen en de auto te gast is. Wat bomen en terrassen erbij en dan had je het min of meer wel gehad. Het plan voor de toekomst bleek een samenvatting van een boek waar al meer dan 25 jaar aan geschreven wordt. Niet dat het plan verkeerd is, daar niet van, maar het is een beetje, hoe zal ik het zeggen…?
Het alternatieve plan is eigenlijk helemaal geen plan.
De initiatiefnemers van deze bewonersavond liepen zelf wel over van het enthousiasme.
Ze hadden zo hard geklapt voor dit plan dat al het stof er af was gewapperd.
Ik dacht zelfs op enig moment dat het zin had er iets over te zeggen maar ik vergistte mij behoorlijk.
Kritiek werd ook weg gewapperd want het bleek de avond van het standpunt te zijn.
Ben je tegen het plan van de Gemeente dan ben je dus voor het alternatieve plan. Dikke punt.

Gisteren viel de lokale krant in de bus met een groot artikel die kopte;
Bewoners en ondernemers Voorstraat omarmen plan- Ter Stege
Een ware lofzang over een uniek pact die in grote eensgezindheid verzet pleegt tegen de plannen van de Gemeente en kiest voor het alternatief van de Viaanse architect.
Tja wat je onder kiezen verstaat. Ik ben geen voorstander van het plan van de Gemeente. Het voelt namelijk  gewoon niet goed.
Tuurlijk zijn er talloze rapporten gemaakt met aanbevelingen die het plan ondersteunen maar mij overtuigd het niet.
Ik voorzie dat het gemeenteplan alleen maar meer problemen geeft dan oplossingen. En het alternatieve plan is een oplossing om het andere niet door te laten gaan. Daarom kan ik er wel in meegaan.
Maar verder is het vrij inspiratieloos  wat geen oplossing bied voor het probleem van de wegtrekkende consument. Een tekening die onder het stof is gehaald. Meer niet.
De ondernemers van de Voorstraat zijn er gelukkig wel van overtuigd dat hun plan meer consumenten, recreanten en toeristen van buitenaf zal trekken door de straat wat te versmallen en er een paar extra stoelen of tafels neer te zetten.
Tja, misschien hebben ze wel gelijk, geen idee. Zij zijn de ondernemers van de Voorstraat en niet ik dus zij weten vast wat goed is voor ons en hun zelf.

Deze week heb ik eindelijk een spiksplinternieuwe keuken laten plaatsen maar er moeten nog wat kleine praktische zaken worden opgelost. Dan kan ik eindelijk weer losgaan om de  hoeveelheid aanvragen voor mijn nieuwe Blondies in te willigen. En daar heb ik wel enorm zin in!
“Mag ik uw ticket nog eens zien?” vroeg ik.
Het was echt een dikke 74 op het papiertje van de leraar, daar was geen enkele discussie over. “hoe bent u eigenlijk voorbij de diverse controles gekomen?” vroeg ik quasi nonchalant aan hem.
“Wat bedoeld u? “ vroeg hij
“Omdat uw voorstelling gisteren al is geweest, kijk maar naar de datum”
Nou Youp, je mag tevoorschijn komen, en dat deze avond ons de inspiratie en kracht zal geven met je levensovertuiging en meer van dat spul…

Amen

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *