» BLOG 71: Een rondje tegen de klok

02 mrt, 2017

“Heeft u voor mij een broodje focaccia met Tonijnsalade?” vroeg ik aan de medewerker achter de counter. Ik ben een van de ruim13 miljoen gasten die in dit buffetrestaurant jaarlijks geniet volgens hun website. En genieten doe ik zeker.
Sinds de V&D is weg gevallen schieten ze op diverse locaties als paddenstoelen uit de grond en het restaurant waar ik nu ben is zelfs gehuisvest in een bouwmarkt.

Oké, het klinkt misschien een beetje vreemd maar het is een reden om helemaal naar Baarn te rijden voor een schroefje.
Het is een uitje en het gekke is dat ik een soort ritueeltje uitvoer wanneer ik bij de ingang van het restaurant sta.
Ik pak mijn dienblad en loop eerst tegen de klok in, een rondje langs de buffetten beginnend bij het gebak, dan de broodjes en dan door naar de soep.
Wat ik doe is kijken hoe alles erbij staat zeg maar. Een soort van een Rob Geusje maar dan zonder stickers.
Met mooie letters stond er Appeltaart met vanillesaus op het krijtbord geschreven.
Maar wat er op het warmhoudplaatje stond was een pannetje met aangekoekte Vanilledrab.

Van de letters die ik op het krijtbord las kreeg ik trek maar wat er voor me stond deed mijn smaakpapillen spontaan bevriezen. Deze keuze kon ik direct wegstrepen.
Over kiezen gesproken, binnenkort mag ik net als de andere 13 miljoen stemgerechtigden het hokje in om te stemmen. Met de vanillesaus in mijn achterhoofd heb ik een top 10 gemaakt van de politieke partijen waarvan ik hoop dat die mijn smaakpapillen niet laten bevriezen.
Vervolgens heb ik van al die partijen hun verkiezingsprogramma gedownload.
Ongelofelijk wat een hoeveelheid tekst!!
Ruim 800 pagina’s bij elkaar, nou dat past nooit op een krijtbordje dacht ik.

De D66 spande met ruim 170 pagina’s toch wel de kroon.
Ik ken de uitdrukking ‘wie schrijft die blijft’ maar dit werd een gevalletje ‘Wie leest die vreest’.
De motivatie om me oprecht te verdiepen in de politiek zakt spontaan in mijn schoenveters en van wat ik op televisie zie en hoor wordt het er maar niet veel beter op.
Kortom, het beeld van het pannetje met geklonterde vanilleprut zat vastgekoekt op mijn netvlies.

Als ik over twee weken wil stemmen moet ik het toch iets anders aanpakken bedacht ik mij. Maar hoe?
Misschien moet ik niet afgaan om wat men wel zegt maar juist voor wat men niet zegt.
De VNL wil bijvoorbeeld een vliegdekschip en meer dan genoeg munitie. Nooit meer “pang pang”
Een miljarden investering die pas over een decennium beschikbaar is en nog eens miljarden kost om te onderhouden.
Tja dat zeggen ze er gemakshalve maar even niet bij.
Het CDA wilt een pluriforme media, nou die moest ik echt even googelen! Wat een wollig taalgebruik.
Dan het programma van DENK, die las eerlijk gezegdbest lekker weg maar het pannetje met Kuzu erin blijkt een saus vol dubieuze praktijken en uitspraken te zijn. Die kan ik maar beter overslaan.

Pechtold babbelt wel lekker weg op TV maar hé, 177 pagina’s vol geleuter in het partijprogramma gaat me toch echt te ver.
Tegen de tijd dat ik hun programma gelezen heb zijn de verkiezingen al lang voorbij.
Gelovig ben ik niet maar wel nieuwsgierig dus ach, laat ik het programma van de Christen unie ook maar lezen.
Ik kwam niet verder dan pagina 43 van het 107 pagina tellende epistel waar ik mij door een preek moest worstelen over de christelijke waarden waar menswaardigheid centraal staat maar toen ik aankwam bij het stuk dat ouderen niet zelf mogen beslissen of ze een hemels biertje willen gaan drinken wanneer ze het leven niet meer ervaren als menswaardig dan trapt de partij ineens op de rem.
Ze willen niet dat mensen zelf hun menswaardige keuzes maken. Dus als ongelovige ben ik in dat geval overgeleverd aan de menswaardige grillen van het CU.
Tja, als je jezelf al in de teksten gaat tegenspreken dan ben je op voorhand al gediskwalificeerd. Volgende…

Dan maar verder met het programma van de PvdA. Dit moet toch een keer lukken?
Wacht even dit leidt me enorm af. Ik probeer het te lezen maar…een, twee, drieëntwintig…vijfenveertig…het gaat maar door.
Ik ben alleen maar bezig met tellen. Tweehonderdnegenendertig keer staat er, ‘Wij willen..’ en negenenzeventig keer staat er; ‘Willen wij…’.
Oh dat is slim ‘Wij’ wordt soms vervangen door ‘We’ en dat maakt alles bij elkaar dat de PvdA 377 keer iets wilt.
Net alsof er een klein kind naast me staat te drammen “Ik wil…Ik wil..’.

Ik vind het best moeilijk eerlijk gezegd en het lezen van de partijprogramma’s begint zo langzamerhand een echte worsteling te worden.
Af en toe werp ik een blik op de televisie en daar staan de lijsttrekkers elkaar voor alles en nog wat uit te maken.
Asscher verwijt Buma een grote bek te hebben.
Pechtold en Roos vliegen elkaar in de haren.
Klaver is boos op Krol.
Roemer struikelt sinds kort niet meer over zijn eigen berekeningen maar draait nu heel slim om de hete brij heen.
Wilders reageert op een zieke geest van D66 en Klaver vindt de VVD verschrikkelijk…tv maar weer uit!

Ik open het partijprogramma van de VVD. De volgende 102 pagina’s proberen mijn ogen te verleiden met inspirerende teksten.
Maar zin heb ik niet meer om te lezen merk ik. Volgens de integriteitsindex is de VVD voor de 5e jaar op rij de partij met het hoogste aantal integriteitsproblemen.
Steevast staan ze aan kop met de meeste schandalen op hun naam. Op zich verklaarbaar want ze hebben de meeste bestuurders, veelal dicht bij het bedrijfsleven en dus is de kans op een uitglijder bij deze partij dan ook het grootste.
Wat scheef is wordt recht geluld luidt het devies maar een timmerman zou op zijn beurt weer zeggen “Scheef is juist recht en recht is namelijk scheef!”
Het is maar hoe je het bekijkt…

De VVD beschikt wel weer over een dosis humor want op pagina 16 hebben ze een piepklein stukje over corruptie geschreven.
“De overheid lijdt schade door misbruik van overheidsvoorzieningen maar ook ondernemers en consumenten worden benadeeld door fraude, corruptie en oplichting”.
En nu komt het grappige…daarna staat het volgende geschreven,
“ Fraude en corruptie zijn gewoon fout en moet integraal hard worden aangepakt.”
Maar oplichting is uit deze zin weggelaten. Verdacht nietwaar? Het gaat er niet om wat er staat maar om wat er niet staat!

“Wij verkopen geen tonijn salade meer, meneer!” zei de man achter de counter tegen mij.
“De reden is dat de tonijn een bedreigde diersoort is en daarom maken we geen tonijnsalade meer.”
Zo, daar had ik even niets op te zeggen. Deze man maakte toch even een stevig punt die spontaan al mijn aandacht had.
Eerlijk gezegd zag ik deze niet aankomen tijdens mijn routine rondje langs het buffet.
Hij zei het met zoveel overtuiging dat ik me eerlijk gezegd schaamde dat ik er überhaupt om gevraagd had.
Zo’n man zou ik moeten nomineren voor de politiek! Op deze man zou ik misschien mijn stem moeten uitbrengen.
Maar ook deze man bleek een echte politicus. De tonijnsalade was gewoon op en hij had geen betere smoes kunnen verzinnen.

Op de website van deze buffetgigant staat zelfs gewoon de receptuur vermeld over hoe je deze heerlijke salade maakt. Niets geen standpunt over het beschermen van deze vis.
Eigenlijk moet ik niet zeggen vis maar vissen want tonijn staat voor een verzamelnaam van enkele soorten oceaanvissen uit de familie der makrelen. En het klopt dat de meeste van deze soorten ernstig bedreigd worden.
In Nederland eten we voornamelijk de geelvin Tonijn en de Skipjack. Volgens de viswijzer is de Skipjack die gevangen wordt in het oostelijke gedeelte van de stille oceaan wel een prima keuze. Daar wil ik toch meer van weten dacht ik.

Dat is de reden dat ik mij net als de verkiezingsprogramma’s in de materie wilde verdiepen.
Om de Tonijn te redden is het tegengaan van overbevissing en bijvangst een noodzakelijkheid zo lees ik en volgens Greenpeace is het raadzaam alleen tonijn te eten die met Pole & Line gevangen is. Dus met de hand gevangen vis i.p.v. grote sluitnetten.
Op alle blikjes tonijn staat inmiddels nu een vissertje met een hengel en haak afgebeeld. Probleem is dus opgelost zou je denken.
Niet echt dus.

Die afbeelding is volgens de marketingdirecteur van John West, de grootste Tonijn verkoper ter wereld,  een goed marketingverhaal.
Slechts een tiende van alle gevangen tonijn wordt met een haakje uit zee gehengeld. En zelfs al zou je alle tonijn met een haakje vangen dan is te veel vangen nog steeds teveel. De tonijn heeft wat last van traag zaad want hun voortplanting gaat niet heel snel omdat ze pas laat geslachtsrijp zijn. Het enige alternatief is vegetarische tonijn om de salade te maken. Toch maar eens proberen.

Misschien is het goed als de VNL met zijn vliegdekschip gaat samenwerken met de Partij voor de Dieren.
Dan kunnen ze gezamenlijk kroppen sla gooien naar die grote vissersboten.
Het CDA kan dan met de pluriforme media op stap om met behulp van D66 de grote visindustrie in slaap te schrijven en dan kan de Christen Unie ze menswaardig toedekken.
De PvdA roept vanaf de kustlijn de tonijn toe dat ze willen weten hoe graag ze zich weer zorgeloos kunnen voortplanten.
En ondertussen houden Groenlinks en de SP de rakkers van de VVD goed in de gaten voordat ze weer ergens de boel oplichten en de bonnetjes onderin de la verdwijnen.

Nou ja, het is maar een ideetje natuurlijk.
Ik besloot maar genoegen te nemen met een kopje erwtensoep, lekker Hollands. Of zeg ik dan iets heel racistisch?
Ik zal het programma van Artikel 1 voor de zekerheid ook maar eens doorlezen. Misschien staat er iets in het programma dat de naam Brownies ook niet meer gebruikt mag worden voor mijn chocolade baksels. Ik kan er maar vast op voorbereid zijn…
Veel stemwijsheid toegewenst!

Dan ga ik nog maar even door met het lezen van de partijprogramma’s, tegen de klok in natuurlijk…

Eén reactie op “BLOG 71: Een rondje tegen de klok”

  1. Jessica Wolffers schreef:

    Fantastisch verhaal weer, Kees. Hahaha. Maar nooit meer om een broodje focaccia vragen hoor! Dat is hetzelfde als vragen om een pommedori tomaat… 😉

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *