» BLOG 10: De vliegende koksmessen…

19 jul, 2015


Ze stonden vanaf een afstandje te smoezen en te lachen.
Naar mate we dichterbij kwamen werden ze meer verlegen.
Ze zochten oogcontact met haar en hadden voor mij nauwelijks aandacht.
Nou, dat veranderde snel toen hij de rits van mijn koffer opentrok.

De douanier pakte een opgerolde leren map uit mijn koffer en trok de geknoopte linten eraan los. Hij legde de zware rol voor zich neer om hem als een landkaart voor zich open te vouwen en die eens uitgebreid te bestuderen.
Even stonden we met zijn allen te kijken alsof het een westernfilm was.

Een korte gitaar sneer…
Een close-up van gespannen ogen die zich verder samenknijpen..
Wie gaat als eerste zijn revolver trekken…
Zijn ogen rolde over het arsenaal aan vlijmscherpe messen die keurig in rij lagen te wachten op hun dienst.

Als je een ‘Batter in je hand hebt maakt dat behoorlijke indruk, dat is de koning onder de koksmessen, een Bijlmes wordt het ook wel genoemd.
Bijna 30 cm uit één stuk geperst vlijmscherp staal. Groot en zwaar.
De douanier strekte zijn hand uit om de beveiligingsclip van dit mes los te halen.
Even voor de duidelijkheid, kom niet ongevraagd aan een kok zijn messen. Voor heiligschennis betaal je een hoge prijs. Althans dat is wat ik met mijn blik wilde duidelijk maken aan hem.

Elke aanstaande kok kan zich nog het moment herinneren dat hij zijn eerste mes ging kopen.
Meestal begin je met wat kleinere messen. Maar de prijs die je voor een goed mes betaald voelt op die jonge leeftijd alsof je een auto koopt. dat mes wil je koesteren, poetsen…gewoon naar kijken.
De eerste keer dat je hem oppakt, de mooie rode tomaat die voor je ligt op de snijplank…als een voetballer die een penalty gaat nemen neem je even de tijd je tomaat nog een keer te draaien en goed te leggen.
En dan dat moment dat je lemmet er als een heet mes door de zachte boter glijd. Dat voelt als een intense beleving, een soort van ontmaagding gevolgd door een genotsgevoel van ik wil meer.

“Zeg lieverd, deze jongen gaat speciaal naar deze bestemming om voor heel belangrijke mensen te koken, hij hoort bij mij” zei ze met een stem alsof alle mannen om me mij heen in een soort bonbonbloc momentje belandde.
“Ja, eh..natuurlijk” stamelde hij wat onhandig, “het is in orde verder.” zei zijn collega.
De blikken tussen haar en de douaniers leken zich even onophoudelijk vast te willen knopen.
Ik rolde mijn map weer behoedzaam op. Keek hem aan alsof IK de cowboy was die met mijn blik hem op andere gedachte had weten te brengen en liep opgelucht achter mijn tropische heldin aan,

Richting de gate…

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *