» BLOG 73: ‘DEUX’

02 jun, 2017

Al 30 jaar wachtte ze op dat ene telefoontje. Slechts één keer per jaar op een maandag, klokslag zeven uur ’s avonds.
De fles champagne stond in een wijnemmer met ijs klaar op de tafel voor het geval dat.

Het is een scene uit de film ‘The hundred-foot Journey’ die gaat over een Indiase familie die door omstandigheden, waarbij de moeder op tragische wijze omkomt in het restaurant die in vlammen opgaat, gevlucht is naar Frankrijk.
Daar openen ze een restaurant pal tegenover het sterrenrestaurant van Madame Mallory. Het is een echte feelgood film die je meeneemt in de wereld van het culinaire verlangen naar erkenning.
De sterren van Michelin welteverstaan.

“Deux!” zei ze zachtjes nadat ze de hoorn weer terug gelegd had op de haak van de telefoon.
Ik vond dit het aller aller aller mooiste woordje in de hele film en ik moest zelfs een klein traantje wegslikken.
Aan die deux ging natuurlijk een heel verhaal aan vooraf en zonder de film te gaan verklappen is het moraal van het verhaal dat iemand de kans kreeg om zijn talent te ontwikkelen en zijn eigen weg te bewandelen.
Het regent sterren in de film en de gerechten die voorbij komen zijn een streling voor het oog. De mooiste beelden kreeg ik te zien toen hij voor een 3e ster ging koken in restaurant la Baleine Grise in Parijs.
Ik zat in een achtbaan waar ik helemaal niet meer uit wilde…heerlijke opzwepende muziek, een ambitieuze Chef en bijzondere creaties op de borden.
Het was verlekkerend om te zien en ondanks het voorspelbare einde smaakte het mierzoete er niet minder om.
Ook de kleine foutjes in de film niet. Die ene scene waarbij de aankomende Chef een Hollandaise saus staat te maken boven het vuur in plaats van au bain-marie bijvoorbeeld, daar kijk je gewoon overheen.
Aan de prachtige locaties was ook het nodige geknutseld. De twee restaurants in het zuid Franse dorpje Saint-Antonin-noble-Val bijvoorbeeld, waar alles zich afspeelt bestaan helemaal niet, dit is allemaal studio werk.
En ook het 3-sterren restaurant La Baleine Grise is deels fictief. Het restaurant bestaat in het echt wel en heeft geen enkele ster en ook de opnames in de keuken zijn niet in La Baleine Grise gemaakt maar in restaurant Café Georges van het culturele centrum Pompidou in Parijs.

Het was voor mij logisch dat regisseur Steven Spielberg er alles aan deed om elke scene zo mooi mogelijk in de film te krijgen.
Het is voor het verhaal, voor het gevoel wat hij wilt overbrengen. Ik bedoel in de politiek probeert men dat natuurlijk ook, alleen lopen er meer slechte regisseurs rond dan goede waardoor je er juist een heel naar gevoel van krijgt.
Niet om het een of ander maar neem nu als voorbeeld de mantelzorgboete die het kabinet had bedacht. (en gelukkig weer van tafel is geveegd) De politiek had bedacht in het kader van bezuinigingen om ouderen die bij hun kind willen inwonen te korten op hun AOW uitkering.
Terwijl Europarlementariërs miljoenen aan onkosten vergoed krijgen voor o.a. huisvesting in eigen land? Iedere politicus krijgt ruim vierduizend euro per maand netto per maand boven op hun salaris zonder dat hij of zij daar enige verantwoording over hoeft af te leggen hoe ze dit bedrag gebruiken.
Slechts 60 van de 751 parlementariërs gaf volledige inzage over hun bestedingen en ruim een derde van allemaal had zelfs geen eens een kantoor. Ik kreeg er spontaan een misselijk gevoel van.
Een gepensioneerde die na decennia lang hard werken van zijn schamele uitkering wilt genieten mag er niet van profiteren dat hij bij een van zijn kinderen kan inwonen maar politici krijgen wel een bedrag van ruim vijf keer een AOW als onkostenvergoeding? Als je op internet deze bedragen invult bij een hypotheek verstrekker kan je er ruim 5 ton voor lenen.
Dat lijkt me puur geschifte Hollandaise saus….

Maar het is niet alleen de politiek waar ik soms een naar gevoel van krijg. Ook in de Horeca is het niet altijd even smaakvol.
Neem nu bijvoorbeeld de documentaire op Nederland 3, die ‘de nieuwe Garde’ heet, waar jonge veelbelovende koks in het dagelijkse leven worden gevolgd.
De strijd om culinaire erkenning in het echte leven zeg maar. Niets geen romantiek en in elkaar geknutselde decors. Dit is hoe het echt gaat.
Hier zag ik een scene waar ik ook zo’n onpasselijk gevoel van kreeg. In het programma worden onder andere de belevenissen van Arturo Dalhuisen die als protegé van 3 sterrenchef Jacob Jan Boerma van het Krasnapolsky-Hotel in Amsterdam op de voet gevolgd.
De aanstormende talentvolle Chef-kok is gedreven om te laten zien wat hij waard is en daar heeft hij een heleboel voor over zo blijkt. Arturo maakt enkele gerechten die hij door zijn leermeester wilt laat keuren. Hij ziet hem zelfs als een vader zo verteld hij. Terwijl Arturo zijn eerste gerecht op tafel zet is Jacob Jan al ijsberend druk telefonerend bezig om voor de camera heen en weer te lopen. Arturo blijft braaf wachten tot het opperhoofd eindelijk tijd heeft om zijn werk op het bord te beoordelen en het enige wat ik dacht ‘Wat een kwal, zeg!”

Vanaf het moment dat de sterrenchef het gerecht als een soort bidsprinkhaan begint te proeven door voorovergebogen met het puntje van zijn mes snippertjes eten naar binnen te likken. Lukt het hem op geen enkele manier om positief coachend over te komen. Zijn omhoog gevallen ego door gebrek aan zwaartekracht zit hem dusdanig in de weg dat hij begint te mierenneuken dat het allemaal wat braaf en schoon is. Teleurgesteld gaat Arturo zijn tweede gerecht halen en wederom weet Jacobus zijn pupil op geen enkele wijze te motiveren. Arturo draagt de titel Chef maar wordt behandeld als een onderdanig slaafje die de hand moet likken van zijn baasje. Ik geloof werkelijk dat het vaak zo gaat. Een type sterrenchef zoals Jacob heeft volgens mij mensen nodig die tegen hem opkijken. In de culinaire top zijn de meeste immers communicatief gehandicapt als het gaat over iemand loslaten en te laten vertrouwen op zijn eigen talent.

In de film werd juist dat aspect zo heerlijk in beeld gebracht. Iemand die leert, fouten maakt maar volop de mogelijkheid krijgt om te groeien.
Ook al is de film slechts een fractie van de waarheid wat mij betreft had de film The Hundred-foot Journey wel honderd jaar mogen duren!

En anders kijk ik hem gewoon nog honderd keer…

642 totaal aantal vertoningen, 1 aantal vertoningen vandaag

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *