» BLOG 74: ‘Niglo’

05 jan, 2018

Na te zijn gedood door een gewelddadige slag op het hoofd of neus, toen verbloemd door een slag van een Serpette, ging de ˜Niglo’ naar de levende vlam.

Het is al weer ruim een half jaar geleden dat ik mijn vorige Blog geschreven had en met name de laatste weken kreeg ik bijzonder vaak de vraag wanneer er weer een nieuw verhaal zou komen. Ik moet zeggen dat ik aangenaam verrast was dat er zoveel mensen naar vroegen en nog verrassender was het dat de vraag zelfs verwerkt werd in Sinterklaas of kerstgedichtjes.
Dat ik niets geschreven heb het laatste half jaar had niets te maken met het gebrek aan inspiratie, een zeldzame tropische ziekte of dat de brownies een zoete dood waren gestorven, Integendeel zelfs.
Maar ik liep het afgelopen jaar wel met heel veel vraagstukken in mijn hoofd waar ik geen antwoorden op kon vinden.

Wat ik bedoel te zeggen is dat ik dacht dat alles om mij heen veranderde en ik begreep maar niet waarom, terwijl ik mij nu besef dat IK degene was die juist moest veranderen. Ik mis mijn vader gewoon verschrikkelijk erg. Anderhalf jaar geleden gingen we de dag voor Pasen een hapje uit eten. Hij voelde zich niet zo heel fit, vanwege een griepje had hij gezegd maar stond erop dat we toch naar het restaurant gingen. Hij had er zo naar uitgekeken. Met ons, de kleinkinderen en in het restaurant waar ik als 8 jarig jochie ooit was begonnen met helpen in de keuken. Daar waar mijn dromen zijn gevormd om ooit op een dag kok te worden. We namen die avond afscheid en voor we huiswaarts gingen maakte ik nog een mooie foto van hem met zijn kleinkinderen. Hun opa Piet of zoals de kinderen altijd zeiden, “gaan we naar opa Strand toe?”

De volgende ochtend werd hij in alle vroegte met gillende sirenes naar het ziekenhuis gebracht en toen we daar aankwamen kon hij alleen nog maar licht knikken en een beetje brabbelen. Ik heb in die twee dagen elke minuut van het bezoekuur aan zijn bed gezeten. De derde ochtend belde ik de verpleging op om te vragen hoe hij de nacht was doorgekomen voordat ik in de auto zou stappen. “Goed!” vertelde ze mij. “We hebben hem zelfs net een paar lepels vla kunnen geven.”
Dat vond ik nogal bijzonder om te horen omdat het enige wat ik hem nooit heb zien eten was vla. Hij vertelde mij vroeger eens dat toen hij jong was in het ziekenhuis heeft gelegen voor een maagzweer en dat hij juist van vla zo beroerd was geworden dat hij de rest van zijn leven nooit meer een hap vla heeft genomen. Gek genoeg was het de vla dat hij als laatste gegeten heeft.
20 minuten later belde het ziekenhuis mij terug…mijn vader was overleden…

Ik heb mij altijd afgevraagd hoe hij zo stilletjes vertrokken kon zijn want hij lag immers vol aan de monitoring apparatuur. Niemand in het ziekenhuis had iets gemerkt. Zelfs zijn mede patiënten op zijn kamer niet. Echt zo raar!?
Mijn vragen bleven onbeantwoord en gek genoeg had ik zelfs een beetje bewondering voor hem dat hij ongemerkt zijn vla wist te verruilen voor een hemels biertje. Ik bedoel, vandaag de dag gaat ons met alle technologieën toch niets meer onopgemerkt voorbij?

Een tijdje geleden vertelde iemand mij een verhaal over een zigeuner, een zeer goede vriend van hem, die van Brussel naar zuid Frankrijk was gelopen zonder dat hij ook maar iets bij hem had. Toch wist deze reiziger zich moeiteloos te redden om zijn bestemming te bereiken. “Maar hoe kwam hij dan aan eten?” vroeg ik hem. “Niglo!” zei hij.

Laat mij je eerst een kleine toelichting geven. In de gastronomie kan je onderscheid maken tussen de veelvraat, de smulpaap en de fijnproever. De veelvraat is niet kieskeurig als het om eten gaat en staat feitelijk lager op de ladder dan iemand die lijdt aan Gastromanie. De Gastromaan heeft weliswaar een overdreven eetzucht maar er is een belangrijk verschil t.o.v. de veelvraat en dat is dat hij in ieder geval op zoek gaat naar iets wat hij of zij lekker vindt. Bovenaan staat de fijnproever en dat kan dus iedereen zijn of worden! Dat zal ik ook even toelichten.

Gastronomie wordt vaak uitgelegd als de kunst van het koken en dus zou je denken wie de kunst van het koken beheerst, de kok dus, is degene die gastronomisch onderlegt is. Maar hiermee doe je de definitie van Gastronomie nu juist tekort want er is namelijk nog meer. In de meest modernste uitleg wordt Gastronomie het beste omschreven als de wetenschap van smaak en proeven. Smaak heeft te maken met het product en proeven leid tot een mening erover. Je vindt er gewoon iets van. De fijnproever hoeft dus helemaal niet de kunst van het koken te beheersen om toch alles over smaak en proeven te weten. Er zijn trouwens ook genoeg koks die koken zonder te proeven hoe iets smaakt maar dat even terzijde.

Feit is dat waar ook ter wereld en het maakt niet uit in welke hut hij zich bevind, iedereen opstaat met dezelfde bezigheid van geest en die in de meeste gevallen ook gepaard gaat met een lichamelijke handeling, en dat is ETEN! Maar nu weer terug naar de ‘Niglo’.

De ‘Niglo’ is in de gastronomische keuken een nogal vreemde eend, beter gezegd een vreemde egel. Het heiligste der heiligen van de gastronomische keuken is het boek de Larousse Gastronomique.
Deze keukenbijbel die in 1938 voor het eerst verscheen beschreef niets over gerechten met egels. Sterker nog, zelfs over de Nederlandse keuken werd nauwelijks iets in dit heiligdom vermeld. Het land van de stamppot en daar viel niet meer dan een halve pagina over te schrijven. De keukenencyclopedie gaf nog meer aandacht aan het begrip ‘Mespuntje’ of  ‘Snufje’. Maar nu komt het!

In de jaren ’90 boog een speciaal comité zich over dit naslagwerk en heeft deze encyclopedie eens flink gereviseerd. En de egel werd hier nieuw in opgenomen.  ‘Niglo a la Gitane’. Een recept wat lijkt op de hazenpeper, een ragout met rode wijn en bloed. Deze Niglo a la Gitane wordt opgediend met aardappelpuree met rode wijn en spekjes. De reiziger waarover mij verteld werd rolde zijn egeltje in klei en daarna werd het pakketje in het hete as van het houtskoolvuur gelegd. Wanneer de klei hard was geworden brak hij het omhulsel open waarbij de stekels achterbleven in de klei.

Geen fancy technologie of andere hoogstandjes maar een heel eenvoudige manier van bereiding die al eeuwen lang zijn dienst deed. En dat is eigenlijk best logisch want de traditie van reizigers is eenvoudig eten. Simpel, want vroeger had men niet genoeg ruimte om allerlei kookgerei in hun caravan mee te sjouwen.

Het afgelopen jaar zocht ik eigenlijk antwoord op de verkeerde vragen. Waarom al die technologieën er niet voor zorgde dat mijn vader bleef, dat niemand van het ziekenhuis personeel het alarm heeft gehoord. Maar mijn vader had helemaal niets met de mogelijkheden van vandaag, net zoals smartphones, tablets, Facebook Snapchat, Instagram, Whatsapp, e-mail, het kon hem allemaal niets schelen. Hij had al die technologie helemaal niet nodig voor zijn reis, hij was gewoon een fijnproever en die absoluut niet hield van vla. En daarom nam hij gewoon heel eenvoudig de achterdeur naar boven op zoek naar wat lekkers. Maar vast geen egeltjes want die zijn beschermd!

Cya!

5 reacties op “BLOG 74: ‘Niglo’”

  1. Dolly schreef:

    WoW Kees, ik heb er geen woorden voor! Iedereen vraagt waar je blijft met jouw blogs, niet aan jou als mens denkend maar om onszelf een kick te geven door het lezen van jouw blogs. Ik kan er niets aan doen en blijf het zeggen.. ga aub niet alleen ons bevredigen met jouw heerlijkheden uit de oven, maar schrijf ook een boek! Ik zal dit boek zeker kopen!
    Ga door en geniet verder van jouw leven. Nog een zeer gelukkig 2018 😃👍🏼

  2. Andrea schreef:

    Om te beginnen de beste wensen en veel goeds in 2018!Het blijft een genot om je blogs te lezen dus doe ons een plezier en schrijf er af en toe een. Neem van mij aan dat je vader achter een hemelse dis glimlachend om
    aag kijkt en denkt:die zoon van mij heeft het door. Niks vla ik ga zelf wel op zoek 🙂

  3. Andrea schreef:

    Om te beginnen de beste wensen en veel goeds in 2018! Het blijft een genot om je blogs te lezen dus doe ons een plezier en schrijf er af en toe een. Neem van mij aan dat je vader achter een hemelse dis glimlachend omlaag kijkt en denkt:die zoon van mij heeft het door. Niks vla ik ga zelf wel op zoek 🙂

  4. Rick Mulder schreef:

    Heel mooi Kees

  5. Ria Blok schreef:

    Weer super boeiend geschreven, Kees. Je blogs vervelen nooit!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *