» BLOG 22: Iedereen kende die zak

28 aug, 2015

De chauffeur kwam de keuken binnen met een grote plastic zak.
Enkele collega’s van mij zagen dat eerder dan ik want op het moment dat ik de Chef mijn naam hoorde roepen stond de rest al in de grote koelcel verdekt opgesteld.


Het was een lange rechthoekige keuken en achterin was mijn plek voor de patisserie.
De Chef stond vanuit de andere zijde vooraan, waar het uitgifte gedeelte was, naar mij te gebaren dat ik moest komen.
Pas toen merkte ik op dat in de ruimte tussen mij en de Chef niemand anders meer aanwezig was.
Iedereen kende die zak wel, ik bedoel niet de chauffeur maar de combinatie van hem en de plastic zak.
Het was de prive chauffeur van een van de leden van de raad van bestuur.
Hij hield van jagen maar niet van plukken.
De chauffeur ook niet en mijn collega’s al helemaal niet.

Maar ik had het te laat gezien en kon daarom niet op tijd onderdak vinden in de koelcel of magazijn.
De Chef stond inmiddels druk te zwaaien met zijn arm alsof ik hem nog niet gehoord had.
Die ochtend stond ik dus tot aan mijn nek onder de veertjes en in gedachte verzonken het pluk ritueel uit te voeren.
Dat wegzinken doe ik wel vaker, het is een soort fase waarbij je je even volledig afsluit van de buitenwereld, dat helpt soms enorm kan ik je vertellen.

In dit geval deed ik dat om mij niet bezig te houden met het misselijkheidsgevoel die op kwam zetten door de indringende lucht na het verwijderen van de darmen plus inhoud, met de blote vingers.
En de tweede reden om mijn belangstellende collega’s die hun kop om de hoek staken met hun zogenaamde goed bedoelde adviezen te kunnen negeren….en die grijnzen!

Gisteravond had ik weer zo’n ‘droom even weg momentje’ toen ik een twitterbericht van Nationale Nederlanden las met de vraag; “Welke gadgets zou jij graag in je keuken willen?”
Ik droomde weer even weg dat ik in zo’n klein knus oud winkeltje op de voorstraat Brownies aan het bakken was.
Een grote werkbank erin met barkrukjes aan één zijde waar gezellig wat mensen zitten te kletsen terwijl ik bezig ben beslag te maken.
Een soort van Chef’s table waar je gewoon aanschuift omdat je even wat ontspanning wilt van de dagelijkse hectiek zeg maar.
Kijken naar iemand die lekker bezig is terwijl je zelf even niets hoeft te doen, gewoon even wegdromen als je dat wilt of waar je zelf even je kopje koffie zet en dan gewoon wat blijft babbelen.

Ik had terug getweet dat ik wel een oventje zou willen omdat dat oude beestje in mijn keuken overuren aan het draaien is.
Toen ik wakker werd en op het punt stond om naar mijn werk te gaan reageerde de vraagsteller met “Het water loopt al in mijn mond, zal ik koffie zetten?”
Wat bedoeld was als een grapje, was voor mij een gelegenheid om zelf die chauffeur te zijn met een zakje.
Niet met geschoten wild maar met mijn eigen vers gebakken brownies.
“Ik kom eraan maar ik kan helaas niet blijven voor de koffie, waar kan ik ze afgeven?” had ik geantwoord.

En nadat ik me meldde bij de receptie dacht ik, ‘Deze hoef je in ieder geval niet te plukken.’

wpid-img_20150828_153535.jpg

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *