» BLOG 23: Ik vernietig mij wekelijks

31 aug, 2015

Ik las vanmorgen zo’n grappig nieuwtje, over die opgegraven Atari spellen.
“Het gaat vooral om de exemplaren van het mislukte video spelletje E.T.” stond er in het nieuwsbericht.


Omdat het vol fouten zat bleken ze onbespeelbaar en hebben ze de spellen 30 jaar geleden ergens maar gedumpt op een vuilnisbelt.
Toen ik het las somde ik in gedachten mijn foutjes op, en dat zijn er toch aardig wat hoor! Laat ik je maar vast voor zijn.

Een grote programeerfout van mij blijkt een afkorting te hebben.
Het is een C.V.O. en staat voor ‘Carrière Vernietigende Opmerking’, geen dokter die dat in zijn diagnose pakket heeft!
Het is gewoon een term die gebruikt wordt op het werk als je een scherpe opmerking maakt.
Maar toen ik bovenstaand nieuwtje las fronste ik even want ik maak nogal wat CeeVeeOotjes in het dagelijks leven.
Ik zeg wat ik denk en wat ik voel. Altijd al gedaan en zo ben ik altijd al geweest.

De managers in het bedrijfsleven waar ik echt respect voor heb zijn meestal een stuk schaarser dan de categorie met managers die omhoog gevallen zijn door gebrek aan zwaartekracht. Dat is overal zo.
Die laatst genoemden zitten daar heus niet omdat ze door kennis en vaardigheden naar boven zijn geklommen.
Welnee, het gaat om de zogenaamde gunfactor!
En zo werkt dat ook, wie binnen de muren van zijn organisatie veel sponsoren weet te verwerven komt vrij makkelijk in sneltreinvaart hogerop en wie dat erbuiten doet kan op die manier veel geregeld krijgen.
Likken loont zo gezegd.

Als je hard werkt en je doet je werk ook nog met een gedrevenheid om je taken uit te voeren tot het beste resultaat krijg je er alleen maar meer werk bij.
Dat extra werk probeer je dan ook weer zo optimaal mogelijk te doen en dus nog meer werk. Een looping waar je dus niet uitkomt.
Genoeg mensen die door zo’n looping met recht overwerkt raken.
Zo zie ik het althans in de praktijk genoeg om mij heen gebeuren. Je weg omhoog wordt dus langzamer afgelegd dan bij de andere configuratie instelling.

Feitelijk ben je volgens Atari dan niet in staat om het spel te spelen door die vervelende lus in het systeem en is de toekomst de vuilnisbelt.
Je zou ook kunnen denken dat men dus vergeten was om te investeren in zijn sponsoren.
Maar misschien is vergeten wel veel te kort door de bocht want voor mij is het een foutje in het programma die juist meer voordeel opleverd.

Ik geloof in hard werken, zo ben ik opgevoed. Mijn moeder is 72 en werkt nog steeds in haar eigen schoonheidsalonnetje die ze al bijna 54 jaar zelfstandig runt, gesteunt door een klantenkring die onverminderd groot gebleven is..
Mijn vader heeft tot aan zijn pensioen altijd hard gewerkt achter het loket van het lokale postkantoortje, Helpt nog steeds mensen in hun tuintjes en staat nog bijna wekelijks op het voetbalveld als KNVB scheidrechter voor de pupillen. Hij werd vorige week 74!
Ook mijn ouders hebben zo hun programmeerfoutjes en dat maakt ze ook zo uniek. Twee exemplaren om van te houden.
Ik weet zeker dat zij het net zo spannend vinden wat ik nu allemaal doe, maar dat zeggen ze niet.
Ze steunen mij onvoorwaardelijk en ook dat hoeven ze helemaal niet te zeggen want dat voel ik toch wel.

“Hoi Pap, Bel je zomaar?”, zei ik terwijl ik vanochtend bovenstaand nieuwtje zat te lezen.
“Wat zeg je, wil je ook een doosje brownies kopen?”

Dit doosje mocht ik hem absoluut niet gratis geven, Daar wilde hij niets van weten. Lief he?
Hij is misschien mijn supporter maar ik ben zijn fan!

Eén reactie op “BLOG 23: Ik vernietig mij wekelijks”

  1. Pien Josephine schreef:

    Geweldig Kees!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *