» BLOG 27: Ik kan het wel schudden met die Mc Donalds

27 sep, 2015

” Zeg jongens, ik heb ons ingeschreven voor ‘leiden culinair’! Leuk he?”
Mijn baas was zichtbaar opgewonden maar toch wachtte hij even onze reactie af.

 

 

Mijn collega en ik runde met zijn tweetjes de keuken van restaurant Scarlatti in Leiden.
Ik werkte als sousChef net als mijn collega. Hij was ook sousChef.
We waren een sous-Duo want we wilde beide niet de Chef zijn over de ander en daarom hadden we samen afgesproken dat we allebei gewoon sousjes waren.

De keuken was piepklein, ik denk zo’n 4 meter diep en 3 meter breed. Met alle apparatuur en werkbanken erin bleef er slechts een paadje over waar we ons in moesten bewegen.
De naam Scarlatti , van de Italiaanse componist, was best wel grappig als je bedenkt dat we soms als klassieke dansers om elkaar heen moesten draaien van de oven naar het gasfornuis.
We keken onze baas bedenkelijk aan wat hij nu weer voor ons in petto had.
Je moet weten dat Willem, onze baas, voorheen werkte in een auto garage en Scarlatti was jarenlang een coffeeshop geweest.
De leidsche middenstand verklaarde hem voor gek dat hij er een restaurant van wilde maken.
“Daar komt geen hond!” of “Die zaak heeft zo’n slechte naam!, dat wordt nooit meer wat”
De ondernemersvereniging en alle middenstanders waren de wijze uilen die hun raad graag ten gehore wilde brengen. Het liefste met een foto in de lokale krant erbij.
Toch liet deze voormalige monteur zich niets wijs maken, noem het koppigheid of naïviteit, zijn doel stond vast.

Leiden Culinair wordt eens per jaar in de Pieterskerk in Leiden gehouden en het idee is dat alle deelnemende restaurants een kleine versie van hun restaurant in de kerk opbouwen om een soort van plein van terrassen heen.
Ontzettend leuk voor alle bezoekers want je kocht bij de entree “pegels’ en met deze pegels kon je gaan zitten waar je wilde en bestellen wat je wilde.
Dus landjepik had geen zin. Het waren de gasten die bepaalde waar ze zin in hadden en de koks moesten zich gewoon van hun beste kant laten zien.
Het hele gebeuren werd ook gekeurd en beoordeeld door een team van culinaire experts die destijds onder aanvoering stonden van de topChef Paul Fagel. Dat maakte de competitie helemaal leuk natuurlijk.

“Zeg Willem, Wat wil je eigenlijk bereiken met die wedstrijd?”
“Dat jullie hem gaan winnen natuurlijk!!” Zei hij met zijn grootste glimlach.
Er ontstond even een blikken flipperkast, Ik wierp een blik naar mijn collega, hij naar mij, toen naar Willem en Willem naar ons.
Zijn ogen stonden te dansen met een blik van…en? en? en?
Hoe gek kunnen je dromen zijn dacht ik.
Je begint een lunchroom in een voormalig coffeeshop, vervolgens wil je ook een avond kaart dus ach, je neemt twee koks aan en maakt er een restaurant van.
En omdat het vast nog gekker kan schrijf je je ook maar even in voor een wedstrijd waar alle top restaurants al jaar en dag de dienst uitmaken.

Willem liet zich ook van zijn beste kant zien, hij was een regelaar. Ik denk dat hij zelfs zijn schoonmoeder in een kooi kon laten dansen boven het terras als hij dat gewild had.
Iemand die doorzet, inspireert en iemand die inspireert geeft energie en dus gingen we er allemaal voor.
De bediening bestond uit bijna allemaal studenten die bij Scarlatti wat bijverdiende naast hun studie. En het spreekwoord luid, “Wie eten wilt moet de kok nooit beledigen!”.
Dat wisten ze maar al te goed want studenten leven normaliter op bier en droge macaroni.
Mijn collega en ik hielden ze in leven zeg maar. Iedereen kreeg voor zijn dienst of erna een goeie maaltijd. Zo hoort dat.
Je zorgt voor elkaar. Je werkt samen. Je gunt elkaar het beste. Dat doe je ook voor je collega’s die bij andere restaurants werken.
Klinkt gek he? Maar het is zo!
Als jij een goede leerling in de keuken hebt gun je die het jaar erop aan je collega Chef van een ander restaurant, en hij zorgt dat zijn leerling weer in een goede handen komt. Dat valt ook allemaal onder samenwerken want daar wordt iedereen beter van en de leerling ook.

De gemeente maakte het leidsche spektakel helemaal tot een groots evenement want in de gehele binnen stad konden de toeristen en gasten zich laten vermaken door allemaal straat artiesten die overal opgesteld stonden. Met een kaart in de hand kon je een hele route lopen langs al die bijzondere acts.
Weer zo’n uitgekookte samenwerking want door die kaart liep een massa aan mensen langs alle mooie panden die op hun beurt  door de bewoners mooi in de bloemen waren gezet. Daar profiteerde de overige middenstanders dus ook weer van.
Een knap staaltje van hoe laat ik mijn stad van mijn beste kant zien! Een feest van iedereen, voor iedereen zo gezegd.

En hoe groot kon zo’n feest wel niet worden?
Net zo groot als de dromen van Willem, We wonnen de eerste prijs!
De outsiders, de underdogs, De jongens waar ze geen rekening mee hoefden te houden.
Scarlatti stond op de kaart en niemand legde meer de link met die koffieshop. Het winnen van de wedstrijd had dus een grotere prijs dan alleen de beker en de eer. Ik zie nu pas wat Willem toen al zag.
Maar niemand kan alles zien, en wie niet alles ziet kan ook niet alles weten. Daarom is samenwerken belangrijker dan elkaar te bevechten.

Ook toen Willem wit wegtrok. Dit was een ander gezicht, alleen nu schreeuwde zijn ogen grote paniek.
“Hebben jullie het gelezen in de krant?!” zei hij, “Naast ons komt straks een Mc Donalds,  Nou dan kunnen wij het wel schudden!”
Maar de angst voor deze aankomende verandering maakte uiteindelijk plaats voor vertrouwen. De Mc Donalds naast ons kwam er inderdaad en het werd er enorm druk.
En bij Scarlatti? Daar werd het nog drukker want de Papa’s en de Mama’s aten liever bij ons en gaven de kinderen wat geld mee voor hun hamburgertje.

Elke verandering begint met het kleinste stapje, Ook al verklaren ze je voor gek.
Voor nu ben ik graag nog even de underdog en luister of lees ik gewoon nog met een grote glimlach naar al die leuke artikelen in onze lokale krant waar de wijze uilen hoog op hun tak zitten en weten wat het beste is voor iedereen…bak ik nog even ondertussen wat Brownies….

 

 

 

 

 

 

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *