» BLOG 28: Vroeger, Verandering, Vooruitgang het nieuwe VVV kantoor van Vianen

04 okt, 2015

Heel lang geleden in een stad hier ver vandaan stond een mooi en oud theater.Het was een indrukwekkend gebouw om te zien en de mensen in die stad waren er dan ook erg trots op.
Binnen in het theater was het een ware beleving, je keek je ogen uit.


Prachtige kroonluchters aan het hoge plafond en rood tapijt op de vloer, mooie houten balken en natuurlijk een podium waar alle stoelen zo opgesteld waren om elke toeschouwer intens te kunnen laten genieten van welk schouwspel dan ook. Maar sinds de jaren verstreken kwamen er steeds minder toeschouwers.
De directeur had de toneelmeester en zijn toneelspelers morrend gevraagd te komen want zo kon het niet langer, er moest wat gebeuren. Wat eens zo bruiste lag er als stilstaand water bij, zo glad als een spiegel.

De Stadsschouwburg hoorde het gemor van de toneelvereniging een beetje aan maar zei verder niets. Die had het allemaal al zo vaak gehoord.
Eerlijk gezegd maakte het hem ook niet zoveel uit. Zijn 755ste verjaardag was immers in aantocht maar daar keek hij niet erg naar uit.
Wie kwamen er nog op zijn verjaardag? Hij hield er zo van dat de mensen binnen werden vermaakt en met veel plezier weer terug kwamen.
Maar dat was al zo lang geleden. Hij zag de mensen natuurlijk wel voorbij lopen maar binnen kwamen ze niet meer en dat stemde hem droevig.

Door de openstaande deuren waaide wat papierrommel en blaadjes naar binnen. Het tapijt zag er ineens zo onverzorgd uit maar niemand bekommerde er zich om want binnen waaide een rumoerige discussie.
“ De burgers zijn lui!” zei de een.
De ander vulde aan dat het de schuld was van de televisie en het internet. “ De mensen kunnen nu alles via het internet bestellen en bekijken, daar kunnen wij toch niet tegenop!”.
De Directeur schudde weemoedig zijn hoofd. “Ik weet het, zei hij bevestigend. Dit stadje is als een aspirine in een glas water, het bruist even en dan wordt het weer stil.” Maar wat we kunnen doen is de stoelen vullen met kartonnen poppen. Dan lijkt het tenminste alsof er hierbinnen nog iets gebeurd!
Maar wat men binnen niet door had zag het mooie oude gebouw wel. Naast het Stadstheater op een plekje in de zon stond een poppenspeelster. Ze stalde rustig haar spulletjes uit en enkele voorbijgangers bleven geboeid staan kijken wat er stond te gebeuren.

De poppenspeelster had een soort poppenkast neergezet met van die rode gordijntjes. Op de achtergrond speelde een vrolijk muziekje en de poppenspeelster had zich inmiddels achter het decor verscholen om zich klaar te maken voor de voorstelling. Meer mensen bleven staan kijken en ook het Stadstheater kreeg weer een glimlach op zijn gevel.
Hij zag dat aan de andere kant van het gebouw, midden op de parkeerplaats, ook mensen stonden te kijken maar dan naar een tekenkunstenaar. Inmiddels was het de toneelvereniging ook opgevallen dat er buiten wat aan de hand was.
Dit viel  niet in goede aarde en de toneelmeester riep door het raam naar buiten, “ Gaan jullie nu ook al voorstellingen geven?!!”
De ander riep erachter aan met de vraag of ze daar wel een vergunning voor hadden.
“ Wij weten wat de burgers willen!” riep de Directeur “ Ga van die parkeerplaats af want dit kost ons toeschouwers en dus geld snauwde hij de artiesten toe.
De ster van de toneelvereniging was misschien wel nog meer verontwaardigd, “Die parkeerplaats is voor de luie burgers want die willen helemaal niet lopen, Broodroof, dat is het!”
Maar de burgers verzuchtte dat er eindelijk weer eens iets nieuws gebeurde en bleven gewoon staan kijken en het Stadstheater keek gezellig met hun mee.

Het oude decor van de straat was door de eeuwen heen nog net zo mooi en werd met een nieuwe voorstelling uiteindelijk nog mooier.
“Ben je het bakken nog niet zat?” werd mij gevraagd.
Alsof ik daar lang over na moest denken. Natuurlijk niet!
Het echte grote werk moet nog beginnen zelfs. Wat ik nu doe is slechts voorbereiden voor wat er nog komen gaat.
Het uitwerken van de plannen en steeds meer mensen die me daarbij helpen. De club van supporters wordt groter en ook het enthousiasme wat het met zich meebrengt. Denk groot maar begin klein.
Gewoon lekker bezig zijn, jezelf blijven en doen wat je leuk vindt geeft oneindig veel energie.
Dat schijnt onder de jongeren trouwens een trend te zijn las ik laatst.
Geen carrière naar het grote geld maar naar geluk en tevreden zijn met wat je doet.

Een verandering die vast niet door iedereen gedeeld wordt. Vroeger was alles beter, dat mag je niet loslaten.
Toen het postkantoor met de pinpas kwam riep men daar schande van.
De postkantoren vervulde namelijk ook een grote sociale functie en door zo’n plastic pasje zou dat allemaal vervallen.
Met de komst van de mobiele telefoon, iedereen kent vast die grote houten bak met lampen nog wel, was het destijds ondenkbaar dat vandaag de dag jong en oud met het meest vernuftige device op zak zou lopen. Veranderingen en ontwikkelingen kunnen soms snel gaan en dat laatste is natuurlijk niet voor iedereen makkelijk om bij te houden.
Die klampen zich vast, protesteren en weten nog niet echt direct wat ze ermee aan moeten want de angst voor verandering regeert altijd.
We doen het immers al jaren zo, dus waarom zou het anders moeten.
Zo gaat dat in het bedrijfsleven namelijk ook. Niets nieuws dus.

Klagen, misgunnen, hopen op falen en het vasthouden aan het verleden en de huidige positie zijn belangrijke aspecten van angst.
Ik heb gezien dat de beste manager iemand is die in slechte tijden een bedrijf er doorheen kan helpen en zijn plaats uiteindelijk weer kan afstaan aan zijn opvolger en doorgaat naar zijn volgende uitdaging.
De slechte managers gedijen alleen in goede tijden en zodra het wat minder gaat weten ze niet meer goed wat ze moeten doen.
Het ‘zakken gevuld maar uit geluld’  principe zo gezegd.
Ze klagen en verwijten, proberen uit alle macht hun verworven positie krampachtig te behouden en slaan nog wat wild om zich heen.
Ze beseffen zelf niet dat ze al ver over de houdbaarheid datum heen zijn.
Dan is het de hoogste tijd om de koelkast eens flink uit te gaan mesten!
Tijd voor verandering dus…

En daarom kan ik zo genieten van die nieuwe ondernemers die op dit moment hun nek uitsteken in Vianen, die er voor gaan. Die het gewoon proberen.
En over een tijdje hoop ik me bij die nieuwe ondernemers aan te kunnen sluiten!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *