» BLOG 31: Plannen, pannen en Zwitserse humor…

18 okt, 2015

” Ik kan het niet meer aan, echt niet!”
Het bleef even stil.
Toen hoorde ik hem zachtjes huilen.
Het was ook zwaar en elke ochtend leek het op een militair appèl in de keuken.
Ik kan het gevoel nog zo terughalen toen ik alleen in de auto opweg ging naar Zwitserland.  Het gevoel van vrijheid en avontuur tegemoet.
De Chef-kok had me gebeld of ik daar wilde komen werken.
Alle papieren zouden daar wel geregeld worden.
Dat moest eigenlijk vooraf maar hij vroeg of ik zo snel mogelijk kon komen.

Ik was 22 en met een cd van route 66 hard aan reed ik in mijn oude Opel Ascona over de snelweg A3 en A6 door Duitsland.
Geen mobieltjes , Tablets of Tom Tom voor extra ondersteuning.
Enkel een adres, een old fashion ANWB wegenkaart en 4 extra flessen motorolie.
Alles liep gesmeerd…

Totdat ik aan de Zwitserse grens kwam, Douane controle!
Waar ik heen ging?
Op die vraag antwoorde ik dat ik langs mijn oom en tante ging op visite,
Ik had ze al zolang niet gezien.
De douanier keek mij met een nors gezicht nogal ongelovig aan.
Terwijl mijn bagage doorzocht werd vond hij een briefje met restaurant Schlöss Schartenfels.

” Noch einmal, wohin gehen sie?” Zei die nu ietwat opgefokt.

Tot op dit moment had hij enkel een briefje met het adres gevonden. Dat gaf mij nog alle mogelijkheden mezelf hier uit te praten.
Die kans zou uiterst klein zijn geworden als hij mijn 25-delig koksmessen set had gevonden die ik strategisch in mijn koffertje van de sneeuwkettingen had verstopt.

Een kok zonder goede messen is als een hoer zonder doos had een vroegere Chef mij gezegd. Hij was de voormalig sous-chef van het Hilton Hotel in Rotterdam én hij was Duitser.
Dat laatste spraken ze in Zwitserland ook dus …weg met die sneeuwkettingen. Die messen moeten mee.

Ik had behoorlijke dorst gekregen nu ik al een uur of vier in dat kale hokje zat opgesloten. De nogal militairistisch ogende douanier en ik bevonden ons in een patstelling.  Hij had enkel een adresbriefje, een verhaal die hij niet geloofde en een baby-face looking jochie in zijn cel. Die zou nu toch wel moeten opgeven zo moet hij gedacht hebben!
Ik zwaaide nog even naar de Camera, gaf hem mijn vriendelijke lach en vroeg nog even hoe laat ik voor het ontbijtbuffet werd verwacht!

Humor kennen ze niet in Zwitserland bedacht ik me, toen ik weer om drie uur ’s Nachts mijn hok uit werd gehaald.
Ik mocht gaan… op weg vanuit Basel richting Zürich. Mijn pokerface onbeschadigd, mijn messen keurig verborgen maar…zonder mijn ANWB wegenkaart!!

Die man had dus wèldegelijk humor!  Had ik me even behoorlijk vergist.

Wordt vervolgt…

 

 

 

 

 

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *