» BLOG 32: Hoe zie jij Vianen over twee jaar?

25 okt, 2015

Ik weet dat ik jaren lang last heb van een nogal vervelende aandoening.
Best lastig want geen medisch specialist heeft een passende oplossing hiervoor.
Ik haal namelijk mijn diplomatieke en ongenuanceerde mening steevast door elkaar.
Verbale dyslexie of zoiets.

 

Daar had ik al last van tijdens mijn opleiding in de keuken en als er iets gezegd of gedaan moest worden wat zo onlogisch was speelde mijn aandoening direct op.

Ik werkte bijvoorbeeld op mijn 15e na schooltijd in de keuken van een restaurant en een van de taken was de desserts maken.
Nu was ik nogal klein van stuk of de ijsvriezer was gewoon te hoog, maar nog vervelender was dat deze ook te koud stond.
Ik had de kracht gewoon nog niet om mooie bolletjes ijs te scheppen. Met kramp in mijn handen deed ik mijn uiterste best zo snel mogelijk de bestellingen te maken.
Toen ik voor het eerst mijn officiële “G..V..D…. Schiet toch eens op!..( en nog wat meer )’ mijn kant op geslingerd kreeg voelde ik me zo vreselijk ongelukkig.
Ik deed zo erg mijn best maar waarom kreeg ik nu op mijn donder? Ik vond het zo oneerlijk!
’s Avonds toen ik op mijn kamer lag was ik nog van slag en was er ineens niet meer zeker van of ik dit nog wel wilde.
Was de Horeca wel wat voor mij?
De onzekerheid nam het over en ik denk dat ik toen mijn aandoening heb opgelopen.

De volgende middag toen ik uit school kwam draaide ik zenuwachtig de ouderwetse draaischijf van de telefoon rond en belde de Chef op.
“Waarom stond die vriezer zo koud, waarom was dat ijs zo hard, waarom deed u zo boos?” vroeg ik hem.
Het bleef even stil, en toen sprak hij heel rustig terug. “Sorry Kees, ik had niet zo moeten uitvallen tegen je.”
“Ik ben nogal gestrest de laatste tijd, weet je en als je al begint te dromen over menukaarten terwijl je in je bed ligt is dat niet goed, onthoudt dat Kees.”

Als kind is je Papa de grootste, sterkste en slimste van de wereld. Zo hoort dat ook.
Zo keek ik ook naar degene die al een roemrijke carrière achter de rug hebben.
In het bedrijfsleven ga je ook ervan uit dat het management alles weet. Dat ze niet voor niets op een dergelijke positie zitten toch?
Het tegendeel is waar. Ook jou leidinggevende weet het vaak niet.
Zelfs al wordt hij of zij onderworpen aan de meest fantastische zelfverrijking cursussen van dure consultancy bureaus’.
Ik ben niet foutloos, mijn ouders ook niet. Dat zie je naarmate je ouder wordt. Je hebt andere opvattingen, andere argumenten en andere ideeën.
Je bokst op tegen de “zo doen we het al jaren” mentaliteit of nog erger, “Ik zeg dat al jaren! maar niemand die luistert!”

“Hoe zie jij Vianen over twee jaar?”.
Dit was de stelling van een bijeenkomst die ik in juni bijwoonde.
Het was een bonte gezelschap van alle rangen en standen uit de gemeente.
Jong en oud zat kwispelend om de U-vormige tafelopstelling te wachten wat er komen ging, ik was er ook één van.

Datzelfde kwispelende gevoel had ik een paar weken geleden ook toen ik naar de seminar van de Kamer van Koophandel ging.
De presentatie bracht mij niet de inspiratie die ik gehoopt had.
De zaal zat stampvol met mensen en de meeste hadden denk ik nog niet echt een concreet doel voor ogen.
Dat merkte ik aan het soort vragen dat gesteld werd door de overige deelnemers.
De presentator die namens de Kamer van Koophandel vertelde dat je wel een bordje aan je huis mocht hangen maar dat dit niet vanaf de straat leesbaar mocht zijn. Dus geen neon verlicht uithangbord aan je gevel.
“Maar als ik nu een ander nummerplaatje op mijn garage hang, dan is het geen woonhuis toch?” vroeg een serieus kijkende aspirant ondernemer hem.
De presentator verzuchtte dat je dan eerst via de gemeente en het kadaster een heel traject moest volbrengen en wenste hem wel veel succes erbij.

Ik sprak de Presentator na de seminar, tijdens een evaluatie moment en vertelde hem dat de hele sessie nogal over de datum was.
“Ja, zuchtte hij wederom. Ik werk al ruim 30 jaar bij de KvK en het presentatie materiaal wordt vanuit een landelijke coördinatie samengesteld en verstrekt”. Zo vertrouwde hij me toe.
Het is meer een ontmoediging sessie voor de mensen die als gelukzoekers hier deelnemen.
De meeste mensen die hier zitten zullen het nooit redden als zij beginnen te ondernemen was zijn jarenlange ervaring.

Of ik het uiteindelijk zal redden weet ik natuurlijk ook niet. Ik droom ook over menukaarten.
Ik heb kramp in mijn handen van het snijden van de Brownies.
Alleen voel ik me deze keer ontzettend gelukkig!
En hoe ik Vianen over twee jaar zie?

Vraag me dat tegen die tijd nog maar eens…

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *