» BLOG 35: Business, BIZ of toch Gehaktballen?

15 nov, 2015

Ik ben inmiddels 20 weken onderweg vanaf de dag dat ik besloot om mijn ideeën om te zetten in daden. Met slechts € 20 euro in mijn hand heb ik de ingrediënten gekocht om Brownies te bakken om deze te verkopen.
Met de verkoop van Brownies wil ik de middelen verzamelen om zo ooit mijn eigen restaurant te kunnen openen ergens aan de Lek of elders.  Absurd idee misschien.
Of toch niet?

De gehele periode stond volledig in het teken van voorbereiden, voorbereiden en nog eens voorbereiden.
Op dit moment heb ik voor € 2.185 aan brownies verkocht en staan er nog voor ruim € 1.200 aan Brownie bestellingen te wachten.
Alle opbrengsten heb ik direct weer geïnvesteerd zodat ik zelf regulerend ben en (nog) niet afhankelijk hoef te zijn van leningen of de postcode loterij.
Van het geld heb ik inmiddels het volgende kunnen doen:

  • Een domeinnaam registreren
  • Webhosting pakket aanschaffen
  • Visitekaartjes drukken
  • Ikook.Cooking T-Shirt aanschaffen
  • Ikook.Cooking cap aanschaffen
  • Koelkast aanschaffen
  • Notaris en Juridische zaken regelen
  • Inschrijving Handelsregister
  • Startersdag ondersteuning KvK
  • Inschrijving register Soc. Hygiëne
  • Stempelset Ikook Logo
  • Boodschappen en verpakkingen
  • Voorraad aanleggen

Gelukkig heb ik genoeg in kas om de volgende brownies te kunnen bakken en neem ik uitgebreid de tijd voor het doen van grondig marktonderzoek.
Daarom start ik binnenkort mijn volgende project om ook buiten de stads en landsgrenzen de mogelijkheden te onderzoeken.

Het is inmiddels al vier jaar geleden dat het idee bij me ontstond om iets beginnen hier in Vianen. Ik stuurde toen een e-mail naar de wethouder van ruimtelijke ordening, volkshuisvesting & economie met mijn plannen.
Maar het bleef stil…akelig stil.
In de jaren erna bezocht ik diverse bijeenkomsten die de gemeente organiseerde over de toekomst van Vianen.
De wil om te veranderen is sterk aanwezig, zowel bij de Gemeente als bij alle overige aanwezigen.
Maar wat er nu moest veranderen en de wijze waarop is een brug die nog ver voor me ligt.
Toch zijn er mensen binnen en buiten de Gemeente die echt weten waarover ze praten.

Hoe dan ook, de wind is van koers veranderd en dat spreekt me aan.
Toch is het voor mij erg belangrijk om zo nu en dan de balans op te maken over waar ik nu sta en of ik nog wel op de juiste koers lig.
Wie in de soep springt ziet namelijk de gehaktballen naast hem drijven. Nu hou ik van gehaktballen maar nog meer van het overzicht.

De keuzes die ik maak komen voort uit de verkenningen die ik doe in het ondernemerslandschap van Vianen.
Het lijkt op het eerste gezicht erg makkelijk want er staan genoeg panden leeg op de Voorstraat.
Kwestie van naar de bank gaan met je ondernemersplan en een financiering regelen, pandje uitzoeken en beginnen maar, zou je denken.
Maar mijn keuzes maak ik liever niet op basis van de drang om zo snel mogelijk te beginnen. Dat voelt gewoon niet goed.
Met koken is dat net zo. Iedereen kan koken maar koken is ook begrijpen wanneer het mis gaat.
Daarom zijn de verkenningsmissies voor mij zo belangrijk, Want met wie ga ik in zee en waarom.

Ik stapte de Rabobank binnen voor meer informatie. “Heeft u een afspraak?” vroeg de dame achter het bureau die diende als eerste onderschepping.
Een afspraak had ik niet gemaakt en de dame stond op, draaide zich om naar haar twee collega’s achter haar met de vraag of zij toevallig tijd hadden. Stamelend riep de tweede collega dat zij over een half uur al een afspraak had staan en de derde collega over drie kwartier ook.
“Sorry”, zei de eerste dame tegen mij. “ze hebben helaas geen tijd op dit moment.” Nu is dat op zich geen probleem natuurlijk maar het feit dat ik gewoon als aspirant klant aanwezig was bij het onderlinge gesprek en niemand zich even persoonlijk naar mij richtte om af te stemmen wanneer zij wel alle tijd voor mij hadden maakte de situatie tamelijk onprofessioneel. Men had geen tijd en daar bleef het gesprek bij.

Dit voorval was voor mij bijvoorbeeld de reden om eens te gaan shoppen voor een zakelijke rekening bij een andere bank, hoewel sommige dingen wel erg besmettelijk lijken.
Bij de ING kon ik een starters pakket online aanvragen en voor een heel jaar gratis. In mijn geval dus erg gunstig om de opstartkosten voor nu laag te houden.
Op de site word vermeld dat als je alles online invult je alleen nog een berichtje krijgt wanneer je het pakket kan afhalen. Super snel en makkelijker kan niet.
Na twee weken ontving ik dit bericht dus kon ik naar de bank.

De ‘Open Office’ trend werkt binnen de bankenwereld erg aanstekelijk.
Geen loketten meer maar balies, koffiecorners en loungebanken om op te zitten.
Ik nam plaats en omdat niet duidelijk was wie de laatste was vroeg ik om me heen na wie ik aan de beurt was. Dat bleek al een gesprek an sich te zijn onder de aanwezige wachtenden.
Toen ik na een uur aan de beurt was bleek al mijn voorwerk van het invullen niet echt versnellend te werken.
De bankmedewerker moest nog van alles op de computer controleren en laten activeren bij hun eigen helpdesk. Daarna de contracten uitprinten en ondertekenen.
Na anderhalf uur stond ik eindelijk weer buiten. Dat voor wat betreft een pakketje afhalen.

Na een dosis geduld heb ik de eerste praktische zaken geregeld.
Ondertussen ben ik mij goed gaan verdiepen in de regerende machten van de binnenstad. De grote leegstand van de panden op de Voorstraat van Vianen zijn meer dan zorgwekkend te noemen.
Huurprijzen vanaf € 12.000 tot meer dan € 75.000 per jaar met als uitgangspunt dat je voor 5 jaar moet tekenen wordt als normaal beschouwd. Het is de ondernemer die maar moet beginnen met onderhandelen is de strekking.
Dat komt op mij nogal vreemd over dat pand eigenaren liever niemand in zijn zaak heeft om zo geen belasting te hoeven betalen dan een ondernemer die het voor ietsje minder wilt.
Iedereen heeft er zijn mond van vol dat het moet gaan bruisen in de binnenstad zolang het maar geen geld kost blijkbaar.
De risico’s moeten voor rekening komen van de startende ondernemer.
Als je naar de gepubliceerde statistieken kijkt, blijkt dat de waarde van de panden die in de jaren ’90 zijn gekocht 3 x over de kop gaan en heb je een pand in de jaren ’80 gekocht zijn zelfs resultaten bereikt van 7 keer de waarde ten tijde van de aankoop.
De looptijd van een hypothecaire lening is gemiddeld 30 jaar en met die enorme waarde vermeerdering zijn de gevraagde huurprijzen volledig over de top. Zeker als je kijkt in welke staat de panden zich bevinden.

Als mijn project straks moet gaan groeien biedt de binnenstad op dit moment geen enkele aantrekkingskracht voor mij. Zelfs als ik een bruisende bijdrage op de Voorstraat zou kunnen leveren d.m.v. een kleine Brownie kitchen krijg ik ook nog te maken met het vereniging klimaat van de Ondernemers.
Van de oorspronkelijke 75 winkels zijn er nog c.a. 50 over.
De vereniging zelf is de afgelopen jaren gedecimeerd en zoiets heeft altijd impact op de slagkracht. Omdat de vereniging louter uit gevestigde orde en een handvol familie ondernemers  bestaat, dus winkels die van Opa naar zoon en kleinzoon zijn overgegaan, zijn er ook geen vernieuwingen, ideeën en creativiteit binnen de gelederen gekomen. Kan niet gezond zijn.

Alles gebeurd nog op de manier zoals het 50 jaar geleden was bedacht. Daarmee zie ik ook dat men niet weet om te gaan met de invloeden van het internet en de sterk veranderende ontwikkelingen in de markt. Dat zie je terug in de verwijtende artikelen van de lokale krant bijvoorbeeld of reacties die gegeven worden op de social media.

Een van de activiteiten tussen de OVV en de Gemeente is dat ze een Bedrijven Investering Zone (BIZ) hebben opgezet.
Dit plan is vier jaar geleden van de grond getrokken en zo in elkaar gezet dat het in het bedrijfsleven sowieso geen enkele kans maakt om serieus genomen te worden. Elke ondernemer of eigenaar van een leegstaande WOZ object is verplicht jaarlijks € 350 te betalen voor de twee vastgestelde thema’s,

  • Schoon, Heel en veilig
  • Profilering van het historisch karakter van het winkelgebied.

Dit houdt in dat er de afgelopen jaren ruim € 120.000 in het laatje is gekomen wat ten goede moest komen voor het realiseren en onderhouden van beplanting, schoonhouden van de Voorstraat, weg bewijzering, Kunstobjecten en het o.a.  creeeren van een levensvatbare omgeving voor de ondernemers. Na het lezen van termen als Service Level Agreements in het plan van aanpak, waar ik in mijn huidige functie dagelijks mee van doen heb vraag ik mij sterk af met welke kennis en kunde dit ooit tot stand heeft weten te komen.
Zelfs het lezen van een jaarlijkse indexering van 2% doet mij vermoeden dat het heeft meer weg van een financiële melkfabriek dan een inspirerend plan voor de toekomst.
Hier is voor mij dus een groot risico waar ik rekening mee moet houden als ik me zou willen ontwikkelen in de binnenstad.

Ik begin steeds meer de contouren te zien waarbinnen ik mij straks zal begeven en daarom is het erg belangrijk dat ik eerst de gehaktballen ga tellen…
En toch zie ik de regenboog uitkomen in Vianen…Gelukkig wel!

wpid-fb_img_1443464282555.jpg

Eén reactie op “BLOG 35: Business, BIZ of toch Gehaktballen?”

  1. Jessica schreef:

    Een dubbele regenboog zelfs, Kees! En geloof me, dit soort fratsen heb je in iedere stad hoor. Maar dat wil niet zeggen dat je je er bij neer moet leggen. Als niemand ze prikkelt en erop wijst wat er beloofd is en wat ze horen te doen, gaan ze gewoon door. Misschien eerst een freelance klusje om een nieuwe SLA te schrijven? 😉

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *