» BLOG 38: 2015 De start van Ikook.Cooking ( Deel 1/2)

27 dec, 2015

26 december 2015,

Precies 180 dagen geleden nam ik de stap die ik al zolang wilde nemen.
En daar nu op terugkijkend heb ik daar geen moment spijt van.
Het is tweede kerstdag, ik kruip nog één keer achter mijn scherm voor mijn laatste Blog voor dit jaar,
Nummer 38 & 39

Zwitserland, 23 jaar geleden, -5C
Ik klom over de werkbank door het venster naar buiten, geen tijd om mijn jas aan te trekken.
Het was zo koud buiten en het kasteel lag als een ingepakte deken van sneeuw.
Ik liet me voorzichtig naar beneden zakken langs de muur naar de smalle strook die mij de enige mogelijkheid bood niet de ravijn in te vallen.
Daar stond ik dan, in de kou met alleen mijn kokskleding aan de verkeerde kant van de keuken.
“Schnell nach außen durch das Fenster.”riep de Chef mij toe.

De douanier was mij nog niet vergeten en had de vreemdelingen politie naar het kasteel gestuurd.
Het papierwerk en de werkvergunning bleek nog helemaal niet geregeld te zijn zoals mij wel was beloofd.
Het was best grappig dat ik met mijn schoenen nu over de werkbank mocht klimmen want meermaals werden mijn collega’s en ik midden in de nacht uit onze torenkamers gehaald door de Chef en zijn vrouw als de keuken niet ‘Streiflose” achtergelaten was.
Dan konden we alle werkbanken van de keuken opnieuw poetsen.
Keihard waren ze.

Verprutste je tijdens de Mise en Place bijvoorbeeld de groente dan kon je met de stenen trap, voor mijn gevoel in  1200 treden naar beneden lopen om in Wettingen van je eigen geld nieuwe spullen te kopen en die weer met de trap naar boven te brengen.
Er bleken al 15 collega’s voor mij voortijdig vertrokken te zijn, nou ja, min of meer gevlucht.
En nu moest ik vluchten voor de Zwitserse agenten, hoe bizar eigenlijk.
Na een uur was de kust veilig en kon ik het richeltje weer verlaten en de warme keuken in.
Nu heb ik gelukkig geen last van hoogtevrees maar het uitzicht naar het steile beneden was niet de meest prettige ervaring.

Het waren lange dagen, zes op rij en dan een dag vrij. Soms ging ik met de collega’s een dagje weg. Naar Zurich, Luzern of bleven we gewoon op onze torenkamer.
Dat laatste was helaas niet altijd een goede optie want we hadden geen verwarming en als er een stevige koude wind stond was je beter af er maar op uit te gaan.
Mijn Italiaanse collega uit de bediening wist een hoop plekken om naar toe te gaan maar dat had ook een andere reden.
Het schichtige mannetje had een andere oplossing om de lange dagen van hard werken vol te houden.
Een witte vriend die zijn neus tijdens de koude dagen altijd warm hield. Omdat hij dacht dat ik het doorhad, wat niet zo was, biechtte hij uit zichzelf op dat hij het anders niet vol kon houden.

De vernederingen in de keuken hielden aan. Ik was als Rotisseur, Die doet de vlees bereidingen aan de kachel, met regelmaat getuige dat een van mijn collega’s het restaurant in werd gehaald om door de vrouw des huizes flink terecht gesteld te worden….aan tafel bij de gasten. Bijvoorbeeld als de saus te dik was of de Rösti niet goed was.
Op een nacht, toen ik naar de wc ging hoorde ik een zacht gesnik. Het was mijn Duitse collega Peter die ik zittend op de koude grond van het halletje aantrof. Volledig beschonken en knalrode ogen. Hij trok het niet meer. Op!
De Beul en zijn vrouw hadden zijn breekpunt bereikt.

Een breekpunt kan juist ook een keerpunt zijn. Iets doen waar je al die tijd mee rondloopt maar niet weet hoe het aan te pakken.
Ik denk dat iedereen dat moment wel eens tegenkomt en zichzelf dan afvraagt hoe het zou zijn om het helemaal anders te doen, het roer compleet om te gooien.
“Wat zou je graag willen worden als je oud bent?” is een vraag die m.i. geen houdbaarheidsdatum heeft.
Het is wel een vraag die  lastig te beantwoorden is naarmate je ouder wordt en je comfort zone van een huis, werk, gezin, Hypotheek enzovoort een belangrijk onderdeel zijn geworden van je leven.

180 dagen geleden nam ik de stap die de afgelopen 6 maanden een grote impact had op mij, mijn vrouw en de kinderen.
Mijn stap was misschien een egoïstische stap maar die ik met hun support wel mocht nemen.
Wat als ik ooit mijn eigen restaurant kon openen?
Nog één keer in mijn leven gaan voor iets wat al zo lang in mijn koppie zit. Wat als? Wat als het echt zou kunnen lukken?

Het makkelijkste is naar de bank stappen met een ondernemersplan en een jonge knul in pak en stropdas vragen om geld.
Of wat helemaal trending is om het geld via een crowdfunding site te verkrijgen.
En na diverse sites als bijvoorbeeld Kickstarter.com, Doorgaan.nl of geldvoorelkaar.nl goed bestudeerd te hebben bedacht ik me of dit ook anders kon. Op een manier dat ik niet gelijk afhankelijk ben van geldschieters en nog steeds eerst een soort schuld aan het opbouwen ben die ik daarna eerst moet zien in te lossen.

Ik besluit mijn eigen weg aan te leggen.Wat andere, kunnen kan Ik OOK.

180 dagen geleden nam ik de stap en registreerde IKOOK.COOKING en het avontuur begon.
Ik haalde voor € 20 boodschappen en ging mijn Brownies bakken zoals ik ze al 18 jaar maak. Op mijn manier! Bijzonder en exclusief.
Mijn eigen Chocolat-Funding om zo mijn jongensdroom te bereiken….

img_20151226_223153.jpg

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *