» Blog 41: Ik trek het niet meer, de druk is soms veel te groot

03 feb, 2016

“Hoe diep zou het zijn?”
“In ieder geval drieëntwintig verdiepingen” zei ik.
Hij bungelde kalm met zijn benen over de rand. In zijn hand het laatste restje van zijn jointje.
We mochten eigenlijk helemaal niet op dat stukje dakterras komen maar na de lunch werd daar wel eens een sigaretje gerookt als het lekker weer was.

Zijn ogen zagen rood en met een starende blik naar de bewegende miniatuur autootjes die over de A10 reden zag zijn wereld er in zijn hoofd nog chaotischer uit.
“Ik trek het niet meer, altijd die druk..” hoorde ik hem mompelen.

Het was de laatste weken sowieso al erg druk in de keuken. De raad van bestuur was bezig met een grote overname van een bank in Brazilië en daardoor kregen wij soms onverwachte verzoekjes om buiten de reguliere tijden te koken voor de delegatie als ze de hele nacht door zaten te vergaderen.
Iedereen was moe en misschien daarom was het mij niet opgevallen dat hij met heel andere gedachten in zijn hoofd zat.
Zijn witte koksbuis zag er vuil uit. dat kwam omdat hij zijn handen daaraan afveegde. Een nerveus trekje van hem.

“Als ik nu voorover zou leunen dan zou ik van een hoop problemen af zijn…”
Ik wist niet echt of hij dat tegen mij zei of tegen zichzelf eerlijk gezegd maar het begon me nu wel door te dringen dat dit wel erg serieus begon te worden.
Weet je, de druk is in de keuken vaak erg hoog en dat is iets waar niet iedereen tegen kan.
Als ik zo terug kijk op mijn horeca periode heb ik veel schrijnende gevallen gezien.
Een hoteldirecteur die tijdens de drukte van het kerstdiner, door de keuken werd afgevoerd door medewerkers van de AA kliniek.
Gevonden door de bediening tussen de lege flessen in zijn kantoor.
Je kon een speld horen vallen in de keuken. de hele keuken brigade stond totaal verbouwereerd te kijken. Alsof iemand op de pauze knop had gedrukt.
Ik was toen pas 18 jaar en had nog geen idee wat stress met je kon doen.

Door de jaren heen herkende ik steeds meer signalen wanneer iemand aan het afglijden was.
Bij mijn laatste restaurant werkte ik samen met een collega die zijn sporen in de keuken zeker had verdiend.
Ik was toen 29 jaar en hij was ergens in de 50. Het was me al opgevallen dat hij wel erg vaak naar het magazijn ging om spullen te halen. Hoe later de dag hoe meer hij steunde met een arm tegen de werkbank. Hij oogde heel kalm maar dat had te maken dat zijn omgeving langs hem heen ging.
De streepjes op de flessen met drank in het magazijn verraadde hem uiteindelijk. Een scheutje in de saus en een scheutje voor hemzelf was het motto.
Huilend beloofde hij beterschap nadat de half lege flessen als een spiegel zijn probleem hadden blootgelegd. Maar die beterschap was helaas van tijdelijke aard.

Ik weet niet of je leert omgaan met werkdruk of dat je zoiets in je moet hebben. misschien is het een combinatie van beide.
Ik weet wel dat nu ik buiten de Horeca werk het in het bedrijfsleven niet anders is.

Mijn werkgever is echt top, eerlijk waar, ik werk er nu bijna tien jaar en ik ga fluitend naar mijn werk. Leuke collega’s, Leuke klanten en de sfeer is goed.
Oké, ik weet dat ik niet de makkelijkste kan zijn, hart op de tong, recht voor zijn raap, wars van autoriteit, een cowboy misschien maar wel een doorzetter die de team prestaties en de belangen van het bedrijf voorop zet.
Net als toen in de keuken waar je moet presteren, worden er verwachtingen opgelegd , ik ervaar het nog elke dag om mij heen.

Met name in die verborgen kleine dingetjes zie ik het terug.
De Outlook agenda van je mail programma bijvoorbeeld. Wat een verschrikkelijk irritant programma is dat.
Herken je dit?
“Ik heb even een afspraak bij je ingeschoten want ik zag dat een vrije plek in je agenda!” of “Waar ben je? want ik had een toch een afspraak in je agenda gezet?”

Ik haat dat! echt hoor. Ik kom pas aan werken toe als ik eerst mijn agenda volledig vol stop met tijdsblokken dat ik niet beschikbaar ben.
De omgekeerde wereld gewoon, dus daar begin ik niet aan.
Dan die discussie over de ‘Decline’ optie.
“Ja dan had je de afspraak maar moeten declinen!’ ook zo’n kansloze opmerking.
Kortom, wie zwijgt, stemt toe lijkt het motto.
Inmiddels weten de meeste collega’s dat ze eerst even bij me moeten langslopen of even bellen om af te stemmen wanneer ik kan.
Noem het opvoeden, geen idee, maar het werkt wel en het geeft zoveel meer rust.

Ik krijg wel eens de vraag hoe ik het allemaal doe. Een full time baan, een gezin en daarnaast koekjes bakken.
Die laatste opmerking vul ik dan ook vaak aan dat ik een echte Koekenbakker ben. Van die dubbelzinnigheid gaan ze dan weer zo leuk fronsen.
Het afgelopen jaar was het best een beetje gekkenwerk. Zelfs met de support van mijn vrouw en de kinderen.
Honderdvijftig kilo Brownies bakken in mijn vrije tijd was een behoorlijke uitdaging met alles wat eromheen bij kwam kijken.
Daarom had ik mij voor dit jaar voorgenomen om een goede balans te brengen tussen werk, privé en Ikook.Cooking.
En dat heeft de afgelopen maand zijn vruchten ruimschoots afgeworpen.
Ik bak nu 2 avonden in de week voor alle bestellingen en die plan ik in een gewone papieren agenda! Heerlijk gaat dat. Niet bakken op voorraad maar gewoon op aanvraag.
Fluitend naar mijn werk maar ook fluitend de keuken in en in het weekend family time.
Niet dat het rustig is, integendeel maar er zit een duidelijke structuur in en dat geeft mij weer overzicht en het enorme plezier wat ik eraan beleef. Dit moet ik zien vast te houden.

Enkele weken geleden ontving ik via Twitter een berichtje  ( niet persoonlijk naar mij maar direct de ether in )  van iemand die in de ondernemersvereniging van Vianen zit, met de tekst;

“Ik dacht dat jij interesse had in een eigen winkeltje, we zijn druk in de weer met 3 maanden Pop-Up in de Rabobank, mis jou enthousiasme”.

Nu is het grappige dat wij nog nooit met elkaar hebben gesproken.
Een vrije gedachte van mij over de mogelijkheid van een Brownie kitchen op de Voorstraat, resulteerde in een opgelegde verwachting van iemand anders.
Niets bespreken, niets overleggen, gewoon op afstand inschieten.

Ik mag blij zijn dat mijn agenda niet digitaal te benaderen was, anders had er waarschijnlijk zonder dat ik het wist de openingsdatum van mijn Ikook.cooking winkeltje in gestaan…

Mijn collega op het dakterras richtte zich op, zuchtte eens diep en zei, ” Kom Kees, we gaan de keuken maar eens schoonmaken. Ik wil lekker naar huis!”

“Ik breng je zo wel” zei ik,  “En blijf jij morgen maar eens lekker thuis. Dan neem ik jouw dienst wel over, Heb jij even een lege agenda om eens lekker bij te komen.”

img1453667273900.jpg

 

 

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *