» Blog 43: De waterloze urinoir

03 mrt, 2016

 Afgelopen week ging ik met mijn familie op vakantie.
U mag er zijn’
Dat stond op een bord geschreven, bij een weiland langs de snelweg in België. Verder stond er niets bij.
Ik kan door de gekste dingen aan het denken gezet worden. Dit is de reden waarom Blogs ben gaan schrijven. Niet omdat ik goed kan schrijven want er zitten soms spelfouten in of zinnen die niet lekker lopen.

Maar door dingen op te schrijven krijgt het een soort van een eigen plek, net zoals bij een boekenkast en dat geeft mij weer ontspanning merk ik.

Het is misschien ook een combinatie van gezonde nieuwsgierigheid en rijke fantasie. Als ik een tijdje niet geschreven heb, zoals nu, dan word ik onrustig. Alsof er een tekstoverschot in mijn hoofd zit wat eruit moet.
Wanneer ik schrijf, dan word ik niet gehinderd door nuance en na mijn eerste blog kreeg ik van iemand uit de binnenstad van Vianen het advies daar wel een beetje rekening mee te houden.
Hij zei tegen me, “ Wat je schrijft is soms logisch en terecht, maar niet handig voor je toekomst, Wie weet wie je nog tegenkomt of nodig hebt.”
En daar heeft hij natuurlijk helemaal gelijk in!

Op het bedrijf waar ik werk, grapt men dan over een Céevéeootje (CVO). Dat staat voor een Carrière Vernietigende Opmerking. Wie een mooie toekomst wilt moet het spel spelen met diplomatie oftewel je moet politiek correct blijven maar ik denk dat politiek gehaaid beter past. Het stemrecht is een groot goed volgens de politiek, iets wat je niet mag verkwanselen.

Kijk, als een politica met een wachtgeld regeling op zak in Amerika campagne gaat voeren voor Hillary, is dat niet echt handig. Dat men een bonnetje kwijtraakt en er in de media wat knullig mee omgaat kan ook gebeuren. Gepakt worden voor gulzig declaratie gedrag is het spel ook niet slim gespeeld hebben. Neen, deze politici waren gewoon niet gehaaid genoeg.

Voor mijn toekomst is het beter om eenvoudige vragen te stellen of te schrijven over thema’s waar niemand zich mee bezig houdt.
Ik neem zijn advies gewoon ter harte en ga ditmaal gewoon over iets onbenulligs schijven, de Urimat.
Daar stoot ik niemand mee voor zijn hoofd en een bijkomend voordeel is dat mijn Blogs maar door een handje vol mensen wordt gelezen. Althans dat denk ik, want het concept van Facebook is dat het een schokkende foto, een intelligente spreuk of minder dan twee zinnen moet bevatten anders scrolt men er overheen.
Eigenlijk heb ik geen idee wie dit allemaal leest.

Op weg naar ons vakantieadres stopten we even voor een korte pauze in Duitsland. In de toiletruimte van het wegrestaurant hingen van die Urimats, dat zijn waterloze urinoirs.
Terwijl ik even de ontspanning van mijn blaas terugbracht, denk ik spontaan na over de werking van zo’n toiletsysteem.
Het bespaard veel water zo begrijp ik en dat is heel goed. Maar toch mis ik dat vertrouwde geluid van de flush.
Het spoelgeluid geeft mij dat reinigende gevoel. Dat de persoon na mij met een gerust hart de boel weer kan onder spetteren.
Met zo’n Urimat heb ik toch het idee dat het niet helemaal fris is en dat alle nare luchtjes gemaskeerd worden door een overvloed aan chemische luchtjes. Maar dingen kunnen nu eenmaal anders zijn dan dat ze in eerste instantie doen lijken.

Ik bedoel, dat zie je bijvoorbeeld ook op linkedIn.
Niet dat ik er iets over ga zeggen want dat kan slecht zijn voor mijn carrière maar sommige profielen die mensen erop zetten zijn ook een beetje Urimat. Het zou fris moeten zijn maar toch geloof je dat niet helemaal.
Neem nu bijvoorbeeld onze 6 lokale bestuurders, Het college van B&W. De Burgemeester, de Loco en de Gemeente secretaris hebben een keurig profiel met een mooie carrière flow. Indrukwekkend zelfs.
Maar dan staat er bijvoorbeeld een wethouder tussen die zijn hele loopbaan in één zin omschrijft…”werkzaam geweest in de privaten sector bij meerdere bedrijven”. Dat is voor mij een Urimat profiel, een flinke besparing van de digitale inkt maar toch riekt dat een beetje onfris.

Kijk, zo’n bord langs de snelweg met “U mag er zijn” prikkelt mijn nieuwsgierigheid. Net als die andere borden die je ziet, als je een stad of dorp nadert, met het specifieke kenmerk van die stad.
Bijzondere gebouwen, Musea of een bekend streekproduct bijvoorbeeld.
In Duitsland zie je ze volop en herken je ze aan die grote bruine borden met witte teksten en afbeeldingen erop.

Maar in het Belgische Verviers of Liège hebben ze het nog mooier aangepakt. Vanaf de snelweg heb je al een mooi uitzicht op de stad en toch prikkelen ze je nieuwsgierigheid nog meer door mooie foto’s van de stad of omgeving met fraaie teksten te plaatsen.
Een open uitnodiging voor de passerende toerist. Een warm welkom gevoel krijg ik ervan.

Ons Vianen zit verstopt achter een kilometer lange geluidsmuur. Geen bordje die je uitnodigt om te komen kijken behalve het bord dat het toegestaan is om met 100 kilometer per uur voorbij te razen.
Misschien is het een goed idee om de geluidsmuur te voorzien van mooie fotografische afbeeldingen van onze eeuwen oude binnenstad. Dat we als stad ook aantrekkelijk zijn voor diegene die er langs rijden en wie weet nemen ze de volgende keer toch de afslag om het centrum in de gaan.
Al is het maar voor een plas pauze in een vertrouwde WC met een spoelgeluid.

Tot Flush!

186 totaal aantal vertoningen, 1 aantal vertoningen vandaag

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *