» Blog 44: Oma & Pringels

15 mrt, 2016

Ik bel altijd eerst even aan voordat ik binnenkom. Soms doet ze in haar comfortabele luie stoel een dutje en dan wil ik niet dat ze wakker schrikt als ik ineens binnen sta.
Oma is 93 jaar en woont in het verzorgingshuis van Vianen met het uitzicht op de sluis van het kanaal.
Echt heel mooi.

Ze is niet mijn Oma, maar van mijn vrouw. Voor mij voelt ze wel als mijn Oma, Ik ben dol op haar, de enige Oma die ik ooit gehad heb want ik heb mijn eigen Oma’s nooit gekend.
Zij waren helaas al overleden, de een voordat ik geboren was en de andere toen ik nog maar een baby was.

Als ik binnenkom zit ze aan de donker eiken eettafel bij het raam lekker in het zonnetje. Ze knijpt even met haar ogen maar dan ziet ze dat ik het ben. Haar ogen beginnen te glinsteren als sterretjes. “Oh, wat leuk dat je er bent.” Zegt ze met haar grootste glimlach. Ik geef haar een kus en vraag of alles goed gaat.
“ Oh,Weet ik niet” zegt ze.

Oma weet heel veel dingetjes niet meer zo goed. Haar geheugen heeft Pringels-momentjes.
Ik bedoel dat ze zich soms wat dingetjes herinnert maar dat het niet meer is wat je zo graag gehoopt of verwacht had. Ik noem het Pringels, net als die blikjes chips van Pringels.
Onlangs had ik weer zo’n rood  kleurig blikje gekocht in de veronderstelling dat het de paprika chips was maar toen ik het openmaakte was het de naturel. Ik had het blikje gepakt n.a.v. de kleur in plaats van even te lezen. Rood…dus Paprika.
Nee dus, ik had het oranje blikje moeten pakken. Een Pringels momentje waarbij ik eigenlijk iets anders gehoopt had dan de Naturel.

Ik deed de zonwering naar beneden zodat ze vanuit een schaduwrijke positie naar buiten kon kijken. Op de tafel stond een dienblad met daarop een condens beslagen plastic cloche.
“Hebben ze uw eten al neergezet?” vroeg ik maar ze dacht dat het van gisteren was.
Ik tilde de cloche op en zie een warm bord met aardappel puree en stoofschotel. “Zal ik u even helpen?”  en ik schuif haar wat dichter naar de tafel toe.
Oma zat nog steeds te glimlachen naar mij alsof ik degene was die zou gaan eten.

Men vraagt mij dikwijls of wanneer ik uit eten ga, ik vast erg kritisch kijk naar het eten.
Integendeel, ik kijk het liefst naar alle leuke details van een restaurant, de menukaart of de wijze van bediening en de sfeer.
Een tijdje geleden kreeg ik van een goede vriend een stukje uit de krant via de Whatsapp.
Het was een culinaire column over  ‘Zoet of Zout’ in Stellendam. Een nieuw restaurant met het uitzicht over het Haringvliet. Kort daarvoor was ik er wezen lunchen en nu las ik de krantknipsel nauwkeurig of dat wat beschreven werd, overeen kwam met mijn beleving zoals ik die ervaren had. Het bleek een Pringels stukje.
Wat begon met een kleurrijke omschrijving eindigde met de nodige kritische noten over het eten.
Ja, de recensent had echt wel gelijk hoor maar ik zat daar met een heel andere blik. Ik zat weg te dromen alsof het mijn zaak was, Die ik wilde scannen en met een 3D apparaat kon uitprinten in Vianen bij de Lek.

Hoge ramen rondom, Industrial Look van binnen gecombineerd met mooie houten meubelen. Helemaal mijn smaak.
Het eten had op dat moment gewoon niet mijn aandacht.
Het uitzicht over het water, de sfeer, dat is precies wat ik nu ook zou willen. Net als Max. Geloof me, ik ben dol Max!
Het programma Bed & Breakfast of Droomhuis gezocht bijvoorbeeld, Ik lig geplakt aan die televisie!
Als een kind op de kermis zie ik alleen maar de lichtjes, Hoor ik de opzwepende muziek, al de flitsende attracties waar ik in wil.
En dan heb ik even geen tijd om mij te storen aan de ketting rokende kassa medewerker,  de vage types die de muntjes in ontvangst nemen als ze de beugel van je karretje vastklikken. Ik wil gewoon even in mijn beleving opgaan.

Ik wil genieten van de leuke details die in de uitzending voorbij komen.
Zelfs als het op stelletje wat op huizenjacht is in Zwitserland een klompje boter moeten maken ter inburgering. Ik eet het als een warme maaltijd.
Oma zat zichtbaar te smullen van haar diner met uitzicht. Misschien zat ze, net als ik, weg te dromen in haar eigen restaurant….ver weg op een mooie locatie in de zon.

Misschien wel ergens aan zee…

Tot Pringel

284 totaal aantal vertoningen, 3 aantal vertoningen vandaag

Eén reactie op “Blog 44: Oma & Pringels”

  1. Jessica schreef:

    Wederom een glimlach op m’n gezicht getoverd.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *