» Blog 46: Stilletjes naar boven

08 apr, 2016

Lieve Pap,

Ik was nog wat vergeten te zeggen tegen je…


Dank je wel, dat je altijd trots op me bent geweest.
Dat je trainer was van ons voetbal elftal.
Dat je het verzamelpunt was als ik met vrienden mocht stappen.
Dat je me steunde in wat ik ook maar wilde worden.
Dat je toen ik leerling kok was, ’s avonds op me wachtte als ik laat thuis kwam van mijn werk,
Dat je mijn benen masseerde als ik zo moe was van de lange dagen staan in de keuken.
Dat je me miste toen ik op Mauritius ging werken en daarna weer vertrok naar Zwitserland.
Dat je me begreep toen ik een andere carrière wilde buiten de horeca, om iets nieuws leren.
Dat je me nooit tegenhield om mijn dromen achterna te lopen.
Dat jij mij nooit een reden gaf om het niet te doen.

Ik krijg genoeg redenen van anderen om het niet te doen
Geld, allerlei moeilijke gemeentelijke procedures, slechte economie en met stip op nummer 1 het meest gehoorde argument;
Het is wel hard werken hoor, zo’n restaurant!”.
Dat is op zich wel grappig omdat wie dit tegen mij zegt, meestal zelf nooit in een restaurant heeft gewerkt.

Als je belde luisterde je altijd naar mijn ideeën en mijn plannen en gaf daar nooit een waardeoordeel over.
Sterker nog, je vond het prachtig. Alsof ik je meenam naar mijn eigen Madurodam.
Een onderneming in het miniatuur naast mijn fulltime baan waar ik je dan alles over kon vertellen.
Dat ik mijn brownies zelf bak in de avonduren, de verpakkingen stempel met mijn logo. Het snijden, Het proeven, het fotograferen van de brownies onder het lampje van de afzuigkap voor mijn website. Ik vertelde je alles en jij genoot.

Jij hebt mij laten zien dat je dingen gewoon moet doen omdat het leuk is, zonder dat je het zelf doorhad misschien.
Ik weet nog goed die keer dat je ons als pupillen meenam op trainingskamp van de KNVB.
Daar sliepen we in legertenten met allerlei elftallen van andere verenigingen.
Er was kermis in de stad maar de organisatie had gezegd dat we daar niet naar toe mochten. Het zou onverantwoord zijn, te risicovol om met al die jongens de stad in te gaan.
’s avonds slopen we als een lange rups achter je aan in het donker, achterlangs de reclameborden helemaal buitenom het trainingscomplex tot we  bij de omheining kwamen.
Jij hield in de bosjes het prikkeldraad voor ons omhoog en één voor één rende we als schimmen in het donker over het parkeerterrein richting het centrum van de stad.
We hadden de avond van ons leven met elkaar, ook al waren onze sport prestaties de volgende dag misschien een stuk minder. Het maakte jou niet uit, als het maar leuk is!

Het ging afgelopen week allemaal zo snel dat ik je dit niet meer kon zeggen.
Zo zaten we nog de dag voor Pasen met elkaar te eten in een restaurant en twee dagen later was je weg.
Jij bent stilletjes naar boven gegaan.

Het begin en eind ligt misschien wel heel dicht bij elkaar.  20160328_145434.jpg
Aan alles komt ooit een einde maar niet met alles wordt een begin gemaakt.
Daarom ga ik gewoon door waar ik mee begonnen ben.

Ik zal altijd aan je denken, je missen maar vooral blijven doen wat leuk is..

Dag lieve Pap,

Rust zacht…

 

167 totaal aantal vertoningen, 1 aantal vertoningen vandaag

6 reacties op “Blog 46: Stilletjes naar boven”

  1. terry schreef:

    Gecondoleerd met je vader.
    Je hebt je liefde voor hem prachtig beschreven.
    Lieve groet, Terry

  2. Erica en Yvon schreef:

    Mooi geschrevenKees ,
    Het is moeilijk te bevatten, hè
    Als een dierbare plotseling overlijd.
    We wensen je heel veel sterkte en hou je dromen vast hè !!!

  3. Jessica schreef:

    Wat prachtig geschreven… Je hebt het misschien allemaal niet verteld, maar hij wist het allemaal vast wel, lieve Kees.

    Dikke knuff,
    Jessica

    Ps. De foto van je pa staat ondersteboven. 😉

  4. Betty schreef:

    Ik ken je niet goed, maar de tranen schieten in mijn ogen. Je hebt een topvader!!
    Veel sterkte met het gemis!
    Betty

  5. Karen schreef:

    Wat mooi geschreven Kees.. Hij was al trots op je en zal dat altijd blijven!!

  6. Raymond schreef:

    Wauw Kees, mooie woorden.
    Gecondoleerd.
    Raymond

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *