» Blog 51: Tekort aan goede koks, dan maar Krab racen.

14 mei, 2016

Afgelopen woensdag las ik het volgende nieuwsbericht bij de NOS?

Tekort aan goede koks in Nederland’
En dat probleem wordt de komende jaren alleen maar groter aldus het Horeca opleidingsinstituut SVH.

Aan de aanmeldingen ligt het niet want die zijn er genoeg, maar 2 van de 3 studenten haken tijdens hun opleiding al af.

Volgens SVH Meesterkok Theo van Rensch wordt de baan als kok teveel geromantiseerd maar is het knetterhard werken.
Het zijn lange dagen werken, weekenden, ‘s avonds laat en je krijgt niet veel betaald is de strekking van deze coach. Daar motiveer je ook geen  pepernoot mee lijkt me.

Een tweede opvallend bericht las ik op de site van horecaopleidingen.nl.
In de c.a. 42.000 Horeca bedrijven in Nederland werken ruim 300.000 mensen waarvan 75% niet geschoold is.
De kans dat er dus een geschoold iemand in de keuken staat is slechts één op de vier!

Samenvattend komt het hier op neer,
Leerling Koks worden tijdens hun opleiding al gedemotiveerd, krijgen onderbetaald, moeten hard en veel werken dus die geven voortijds op.
De restaurants nemen noodgedwongen ongeschoold personeel aan die ze niet per definitie méér zullen betalen dan personeel in opleiding. Misschien zelfs wel nog minder.
Het aantal vacatures in de Horeca is dit jaar met 70% gestegen naar 11.500 stuks. De vraag om geschoold personeel is hoog maar het aanbod is gering.

Twee weken geleden nam ik mijn moeder en bonus vader mee uit eten naar een restaurantje aan de jachthaven in Herkingen.
We waren hier vorig jaar ook al eens wezen eten.
Maar de echte reden waarvoor we hier terugkwamen is vanwege een stukje touw, knijper en spek.
Dit is geen gerecht op de kaart maar dit zijn items die je mee moet nemen als je daar naar toe gaat.
Klinkt logisch toch?

Het is iets wat ik als kind van mijn echte vader geleerd heb. Krab Racen!
De kinderen zijn uren zoet om met een knijper aan een touwtje waar een stukje spek tussen zit de krabbetjes te vangen die onder de steigers van de haven zitten voor de Krab Race.
De gevangen krabbetjes worden op het hellende gedeelte waar boten te water gaan, tegelijk losgelaten en het krabbetje dat als eerste het water bereikt heeft gewonnen.

Dit vergt in de groep samenwerking, Skills, geduld en een eindeloze concentratie om deze behendige en watervlugge krabbetjes te vangen.
Hard werken dus en je krijgt er niets voor betaald.
Alle kinderen struinen gemoedelijk de vlonders boven het water af naar het mooiste plekje. Ze moedigen elkaar aan als er één bijna beet lijkt te hebben.
En waarom?
Want ze hebben zoveel fun!

Maar dan kruist de opmerking van de hierboven genoemde Meester-kok weer door het hoofd. “Het lijkt een romantische leuke baan maar het is knetterhard werken!’

We worden als kind allemaal opgevoed dat je hard moet studeren, Je hoog opleiden, veel geld verdienen.
Want Geld is namelijk weer status en daarmee kan je flaneren binnen je sociale of zakelijke omgeving.
Veel geld staat in onze maatschappij dus synoniem voor Fun en aangezien de vastgestelde uurlonen van 2016 in de Horeca tussen de € 9 en € 14 per uur liggen is de Funfactor in mijn ogen zeer laag.
Er is voor de restauranthouders geen goede kok te krijgen.

Dit bleek ook het geval te zijn bij het betreffende restaurantje aan de haven.
Met vier bezette tafeltjes binnen en een klein terrasje voor is het voor een beetje kok een makkelijke avond.
De eigenaar van het etablissement bleek onze tafelheer en bracht pas na 3 kwartier wachten goedlachs de menukaart.
Alleen mijn vader wilde toch heel graag een voorafje…iets wat hij normailter moeilijk kan weerstaan, Een vissoepje.

Wij wilde geen voorgerecht dus besloten we dit te compenseren met brood en smeersels.
De eigenaar merkte nog heel scherp op dat “ Iedereen dus wel even moet wachten op het eten totdat het soepje op is!?’

Aan die opmerking werd tot op dat punt door mij nog geen aandacht besteed tot het moment dat ik een klodder kruidenboter onder mijn neus geduwd kreeg met de vraag “ Kees, ruik jij eens, is deze kruidenboter wel goed?”
De aroma had iets weg van ansjovis met Gorgonzola wat misschien een bedachte creatie zou kunnen zijn van een hippe Chef-Kok.

De eigenaar wilde er zelf niet aan ruiken maar kwam terug met een pot kruiden van een bekend merk.
“Dit zit erin” zei hij verontwaardigd.
Maar goed dat mijn vraag niet over de zalm was gegaan bedacht ik mij anders was hij vermoedelijk met een zijde zalm de keuken uit gelopen.

De boter bleef op de tafel staan, De kruiden ging retour naar de keuken en na twee uur wachten stond er nog geen hoofdgerecht op tafel.
Opvallend was dat er geen enkel gerecht de keuken uitkwam. Ook niet voor de andere wachtende gasten.
Een flinke ploeg bediening stond merendeels te wachten bij de bar.
De samenwerking die ik zag tussen de kinderen onderling bij de haven was vele malen groter dan in dit restaurant.

Nadat we de eigenaar aanspraken op de wel heel erg lange wachttijd op het eten reageerde hij hoogst verbaasd.
“Ik had u toch gewaarschuwd, dan had u maar geen vissoep moeten bestellen!’

Ik denk dat het probleem niet veroorzaakt wordt door ongeschoold personeel maar door de leermeesters die een funfactor missen en ongeschoolde restaurant eigenaren.

Het begint niet bij het geld, maar wel met de Fun!

Tot (Z) IENS!  Het is een kwestie van zoeken…

Volg alle blogs via mijn Facebookpagina: Ikookcooking, like my page? Join me! Don’t miss anything…


193 totaal aantal vertoningen, 1 aantal vertoningen vandaag

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *