» BLOG 65: Je moet er wel wat mee doen!

30 dec, 2016

dsc_0518.jpg Terwijl ik door de draaideur van de winkelpassage naar buiten liep hoorde ik mijn naam. “Hey Kees!” riep iemand achter mij. Het was de fractievoorzitter van een politieke partij in Vianen. “We hebben je gemist op de kerstmarkt van de Gemeente en we vroegen ons zelfs af of je gestopt was, want we zien de laatste tijd zo weinig van je op social media!”

Mijn collega’s vroegen vorige week ook al wanneer mijn volgende Blog uitkwam, want ze vonden het al zo lang geleden. Ik moet bekennen, het deed het me best goed. Ik bedoel, dat ik gemist werd zeg maar. Het laatste wat ik gedacht zou hebben is dat er iemand zat te wachten op mijn Blog’s. Wat ik schrijf zijn geen columns zoals Youp van ’t Hek of zoals andere populaire columnisten, en toch werd ik gemist? Dat was voor mij toch een bijzonder moment.

2016 was voor mij ook een bijzonder jaar met hoogte en diepte punten.
Vader en Oma overleden en als klap op de vuurpijl werd mijn moeder ernstig ziek verklaart, diepe dalen genoeg dus..
Maar gek genoeg kunnen juist de meest simpele dingen voor mij voelen als een hoogtepunt. Vorige week bijvoorbeeld vierden we 1e kerstavond bij mijn broer en zijn gezin, samen met mijn moeder en bonusvader.
Een hoogtepunt zoals je zou verwachten maar voor mij kwam hij juist ietsje later die avond. In de auto gek genoeg!

Niet Horeca mensen zeggen nog steeds tegen mij, “ Ik snap wel dat je de Horeca uit bent gegaan, het is hard werken en je bent nooit thuis met de feestdagen enzo!”
Altijd het beeld dat iedereen gezellig thuis om de eettafel zit, genietend van al dat lekkers terwijl ik in het restaurant moest koken voor de gasten. Ik kan je één ding zeggen,  Een kok die werkt tijdens de feestdagen is alles behalve zielig! Hij zal het nooit toegeven want het is namelijk een eeuwenlang bewaard geheim in het koksgilde.

Voor een kok is juist de feestdagen thuis eerder een hele opgave.
Ik weet dat ik nu aan een heilig huisje kom en dat dit nog nooit gezegd is, maar toch is het waar.
Kijk, een thuisvierende feestdagkok heeft slechts twee keuzes,
Hij mag thuis voor de hele familie koken of er wordt voor hem gekookt.
Nu zie ik je denken, “Dit is toch een Win-Win situatie?”
Namelijk, Of de hele familie is verrukt dat er zo lekker wordt gekookt of dat hij voor een keertje niet hoeft te koken en lekker mag genieten van de avond.Een politici doet dit namelijk ook, de boel zo verdraaien dat het lijkt alsof het in je voordeel is.

Laat ik de keuzes nader toelichten.
Een kok die thuis kookt wilt altijd zijn beste beentje voorzetten, Dat zit in zijn genen.
Dus wat doet hij, met een karretje door de supermarkt op zoek naar spulletjes voor het kerstdiner dat hij wilt gaan koken.
Boodschappen doen voor de kerstdagen is een natuurlijk de hel. In de supermarkt zijn namelijk alle straatjes tussen de schappen twee richtingsverkeer!
En ik weet niet of je het weet maar wanneer mensen voor de feestdagen boodschapjes halen dan willen ze dingen kopen die ze normaal gesproken nooit eerder gekocht hebben.
En wat doen mensen die dingen kopen die ze nooit eerder gekocht hebben? Die staan midden op het gangpad om vanaf een afstandje te kunnen overzien wat ze nu precies moeten kiezen! En dan eindelijk, wanneer ze een keuze maken dan doen ze een stap richting het schap, pakken het product dat ze willen hebben, doen weer een stap terug zodat ze weer in het midden staan en dan….pakken ze hun leesbrilletje… en gaan ze samen knus lezen wat er op de verpakking staat.

Koks doen dat niet! Die hebben precies in hun hoofd zitten wat ze moeten hebben lieve mensen. Koks gaan doelgericht op hun prooi af en stapelen in hun  karretje het kerstdiner per ingrediënt op. En dat gaat niet wanneer de gangpaden gevuld zijn met kwekkende mensen die hun karretje overal willekeurig laten rondslingeren!
En dan de supermarkt opzichter die grijnzend met een vlinderstrik en te groot maatpakjasje door de menigte rondloopt om er een extra kersttintje aan te geven. Die wil ik direct een schop onder zijn kont verkopen omdat hij twee keer zoveel vakkenvullers met complete pallets op wieltjes tussen het winkelende publiek in jaagt om ze nog meer ergernis te bezorgen.
Dat slaat natuurlijk helemaal nergens op!
Hier zou minister Schultz van infrastructuur wat aan moeten doen. Dus neem dat maar eens op in het verkiezingsprogramma en mijn stem heb je!

Dan eindelijk thuisgekomen met de tassen vol boodschappen moet de Feestkok zijn hoge boodschappenrekening nog verantwoorden bij de lokale huishoudcommissie. “Zooo hééé, dat is een dure boodschap geweest, dan mag het wel heel lekker worden vanavond!’
Onderdanig knikt hij een paar keer en probeert zijn motivatie weer te herpakken. Hij zal vanavond gaan vlammen en de hele familie een poepie laten ruiken van zijn kunnen.

Terwijl iedereen zich vermaakt aan tafel en de kerstkok zich tussen de culinaire gangen door sporadisch aan tafel begeeft slaat hij edelmoedig elke aangeboden hulp vriendelijk af.
“Als wij wat voor je kunnen doen dan moet je het wel zeggen he?” is een veel voorkomende vraag. Het antwoord die hij geeft is nooit het antwoord wat hij werkelijk denkt. In de professionele keuken kan dat wel namelijk. Daar zeg je heel vriendelijk,
“Loop me niet voor de voeten en hoepel op naar je eigen kant”.

Maar tijdens het feestelijke familie diner kan je zoiets niet zeggen. Als kok mag je thuis niet jezelf zijn!
En dan volgt er altijd het absolute hoogtepunt van de avond.
Geen enkele kok die thuis een kerstdiner kookt ontkomt aan die ene opmerking, de dooddoener die alle complimenten in één klap van tafel veegt. Die ene opmerking die elke kok doet hunkeren om gewoon weer lekker te werken met zijn team in de keuken van het restaurant.
Ik citeer even een spontaan verzonnen opmerking:
Ja, als hij thuis kookt dan is het altijd zooooo’n ongelofelijk rommeltje in de keuken…!’

Goed, dan resteert keuze twee voor de keuken-hunk. Deze optie bestaat uit twee scenario’s.
Iemand anders van de familie kookt of men heeft bedacht dat IEDEREEN wat lekkers meeneemt. In dat laatste geval is er dan ook meestal geen sprake van enige culinaire afstemming. Maar dat hoeft ook helemaal niet want het draait om de gezelligheid en daarnaast heeft iedereen zich op enig moment door die supermarkt hel heen moeten ploeteren.
Het is een avond vol lotgenoten zeg maar.

De hele familie of alle vrienden bij elkaar met een tafel vol lekkernijen en onzekerheden. Want bij elk gerecht wordt een recensie verwacht wat de meester zelf.
“Jij maakt het misschien veel lekkerder hoor!” of “ Ik heb mijn best gedaan…” Wat wordt opgevolgd door een smachtende blik om de onzekerheid weg te nemen.
Lekker of niet, de Professional dient ten alle tijden diplomatiek te zijn zoals een politicus dat ook altijd doet. En zelfs als hij oprecht zijn bevestiging geeft dan wordt zijn oordeel met groot argwaan aangehoord.

Ik had oprecht niets te klagen deze kerst. Mijn schoonzus had zich uitgesloofd met haar dochter en schoondochter, die overigens beide ook in de Horeca actief zijn, en ze hebben mij die avond de lekkerste hapjes voorgeschoteld. Wraps met carpaccio, Empanadas met zuurkool, salade met gerookte eendenborst, Stoofpeertjes met mals vlees en pepersaus en tot slot een heerlijke crème brûlée als dessert.
Het was de beste kerst ooit want ik zag mijn moeder genieten. Niet alleen van het eten maar gewoon  dat we er allemaal waren.

Eerder die dag had mijn moeder gevraagd dat wanneer we naar huis zouden gaan of ik ze met hun eigen auto thuis kon brengen. Heen durfde ze zelf maar terug in het donker daar houdt ze niet van.
Onderweg raakte ik in de auto met mijn bonus-pa in gesprek over de politiek. Hij is altijd een fervent aanhanger geweest van de SP.
“Ach, ik geloof het allemaal wel die politieke business” zei ik tegen hem.
“Ik heb het al lang opgegeven om mij er in te willen verdiepen.”

“Maar je gaat toch wel stemmen zeker?” zei hij, “Je moet er wel wat mee doen hoor, dat is erg belangrijk!”
Hij drukte mij op het hart dat ik wel de moeite moet nemen om mij in alle partijen te verdiepen zodat ik weet waar ze voor staan.
Ik legde hem uit dat voor mij alle politieke partijen slechte gerechten zijn voor het kerstdiner.
Iedereen neemt zogenaamd wat lekkers mee terwijl elke hap even vies smaakt.
Ik kies gewoon op het oog het gerecht waarvan ik hoop dat ik daar een hap van weet weg te krijgen en die neem ik.
Daar komt geen diplomatie aan te pas maar gewoon een groot glas water om het weg te spoelen. Dus waarom zou ik ze allemaal willen proeven dan?
Op de achterbank schoot mijn moeder hartstochtelijk in de lach terwijl mijn bonus-pa nog mompelde, “ Als je maar kiest jongen, als je maar kiest…”. En tevreden met het antwoord staarde hij voor zich uit naar de onverlichte weg voor ons.

Ik kies voor een beter jaar in 2017 , veel lol in het bakken van Brownies en dat niemand mijn Blog’s zou willen missen. Dan heb ik mijn hoogtepunt bereikt!
Ik wens jullie allemaal een mooi jaar toe met de mooiste hoogtepunten…

Gelukkig nieuwjaar! en veel Brownie en leesplezier!

Groet Kees

236 totaal aantal vertoningen, 1 aantal vertoningen vandaag

2 reacties op “BLOG 65: Je moet er wel wat mee doen!”

  1. Andrea van den Bosch schreef:

    Geweldig wat een schrijver ben je toch. Brownies zijn voor mij niet weggelegd maar je blogs geven hetzelfde effect…… een blij gevoel

  2. Jessica W schreef:

    Fantastische blog weer, Kees! Ik wens jullie een goede jaarwisseling en een nieuw jaar col mooie en gelukkige momenten.
    Wij hebben volgend jaar de eerste verjaardag van ons smurfje, ma en bonuspa weer terug in maart en verhuizen. Dichter naar de brownies toe!

    Gelukkig nieuwjaar, Kees!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *